Holarch

Przewodnik · Architektura

Analiza funkcjonalna w inżynierii systemów: od wymagań do alokowanych funkcji

Posłuchaj tego przewodnika 24 min

Analiza funkcjonalna w inżynierii systemów przekształca wymagania w funkcje, które system musi realizować, układa je w przepływ, określa, co przechodzi między nimi, i alokuje je do komponentów. Ten przewodnik omawia metodę i przeprowadza jeden przykład od początku do końca: EO-1, CubeSat 6U do obserwacji Ziemi, od funkcji najwyższego poziomu po kontrolę pokrycia, która znajduje rzeczywiste luki.

Na tej stronie
  1. Czym jest analiza funkcjonalna
  2. Miejsce w procesie inżynierii systemów
  3. Funkcje a komponenty
  4. Funkcja najwyższego poziomu i poziomy dekompozycji
  5. Przepływ funkcjonalny: sekwencja, równoległość, alternatywy i pętle
  6. Wejścia, wyjścia i widok N2
  7. Alokacja: wymagania do funkcji, funkcje do komponentów
  8. Sprawdzanie kompletności
  9. Typowe błędy
  10. Przykład krok po kroku: analiza funkcjonalna CubeSata
    1. Wymagania
    2. Dekompozycja i alokacja
    3. Przepływ
    4. Interfejsy funkcjonalne
    5. Pokrycie
  11. Wypróbuj w Holarch
  12. Co dalej

Czym jest analiza funkcjonalna

Analiza funkcjonalna opisuje system przez to, co robi, zanim zapadnie decyzja, z czego się składa. Jej wynikiem jest architektura funkcjonalna: zbiór funkcji ułożonych w hierarchię, z kolejnością ich wykonywania i wymienianymi przez nie elementami. Każda funkcja prowadzi wstecz do wymagań, które spełnia, a gdy projekt nabiera kształtu, w przód do komponentu, który ją realizuje.

Praca odpowiada na cztery pytania:

  • Co system musi robić, aby spełnić swoje wymagania?
  • Jak każda funkcja dzieli się na mniejsze funkcje?
  • W jakiej kolejności działają funkcje i czego każda z nich potrzebuje od pozostałych?
  • Który komponent realizuje każdą funkcję i czy coś pozostaje niepokryte?

Technika jest stara i wciąż aktualna. Funkcjonalne schematy blokowe przepływu (FFBD) i diagramy N2 powstały w programach lotniczych i kosmicznych przed dziesięcioleciami i nadal są standardowym sposobem przedstawiania przepływu funkcjonalnego i interfejsów funkcjonalnych. Narzędzia oparte na modelu zachowują te same idee i przechowują je jako jeden połączony model, a nie jako osobne rysunki.

Miejsce w procesie inżynierii systemów

ISO/IEC/IEEE 15288 opisuje procesy techniczne cyklu życia systemu. Analiza funkcjonalna leży między dwoma z nich: zaczyna od wyniku definiowania wymagań systemowych i zasila definiowanie architektury. W praktyce kolejność jest następująca:

  1. Potrzeby interesariuszy i wymagania systemowe. Problem zostaje określony, a wymagania napisane i przejrzane. Analiza funkcjonalna jest tylko tak dobra jak jej dane wejściowe; ten krok omawia przewodnik po pisaniu dobrych wymagań.
  2. Analiza funkcjonalna. Wymagania są przekształcane w funkcje, przepływ i interfejsy funkcjonalne. To logiczny widok rozwiązania, wciąż wolny od wyborów sprzętu i oprogramowania.
  3. Architektura fizyczna. Wybiera się komponenty i alokuje do nich funkcje. Interfejsy między funkcjami stają się interfejsami między komponentami. Ten krok omawia przewodnik po architekturze systemu, z warstwą logiczną między funkcjami a komponentami.
  4. Planowanie weryfikacji. Każde wymaganie otrzymuje sposób wykazania, że jest spełnione, zapisany w macierzy weryfikacji wymagań, a funkcja i komponent, które je spełniają, wskazują zespołowi testowemu, gdzie szukać.

Kroki nie następują ściśle po sobie. INCOSE Systems Engineering Handbook opisuje pętle między nimi: analiza funkcji ujawnia brakujące lub niejasne wymagania (pętla wymagań), a ich alokacja pokazuje, kiedy funkcja jest niemożliwa lub zbyt kosztowna dla każdego kandydującego komponentu (pętla projektowa). Licz się z poprawianiem wymagań podczas analizy funkcjonalnej i z poprawianiem funkcji, gdy zmienia się projekt fizyczny.

Funkcje a komponenty

Funkcja to przekształcenie: przyjmuje wejścia i wytwarza wyjścia albo zmienia stan czegoś. Komponent to element fizyczny lub programowy, który wykonuje pracę. Rozdzielenie tych dwóch pojęć jest sednem metody: pozwala porównywać różne projekty realizujące te same funkcje, co robi analiza kompromisów.

FunkcjaKomponent
Odpowiada na pytanieCo trzeba zrobić?Co to robi?
NazwaCzasownik i rzeczownik: Estimate AttitudeRzeczownik: Star Tracker
Zmienia się, gdyZmieniają się wymaganiaZmienia się projekt
HierarchiaDekompozycja na podfunkcjeZłożenie z części
Połączone przezWejścia i wyjścia (elementy)Interfejsy fizyczne lub logiczne

Dobre nazwy funkcji są neutralne wobec rozwiązania. Store Payload Data pozostawia miejsce na pamięć flash, półprzewodnikowy rejestrator danych lub bufor w kamerze; Write to Flash Card już wybrało sprzęt. Przydatnym testem jest pytanie, czy dwa zupełnie różne projekty mogłyby realizować funkcję o tej nazwie. Jeśli tylko jeden, nazwa zawiera decyzję projektową.

Funkcja najwyższego poziomu i poziomy dekompozycji

Analiza funkcjonalna zaczyna się od jednej funkcji najwyższego poziomu, która określa cel systemu, na przykład Perform EO-1 Mission. Dekomponuje się ją na funkcje pierwszego poziomu, które razem robią wszystko, co obiecuje funkcja najwyższego poziomu, a każdą z nich można zdekomponować ponownie. Wynikiem jest drzewo funkcji numerowane według poziomów: F0 na szczycie, F1 do F11 pod nim, potem F3.1, F3.2 i tak dalej.

Kilka praktycznych zasad dla drzewa:

  • Od trzech do siedmiu funkcji na poziom. Mniej sugeruje, że poziom nic nie wnosi; więcej sprawia, że przepływ jest trudny do odczytania, i zwykle ukrywa brakujące pogrupowanie.
  • Każdy poziom jest kompletny. Funkcje podrzędne razem robią wszystko to, co funkcja nadrzędna, i nic więcej. Wszystko, co robi funkcja nadrzędna, a czego nie pokrywa żadna podrzędna, jest luką.
  • Jeden poziom naraz. Zakończ przepływ i interfejsy jednego poziomu, zanim zejdziesz niżej. Szczegóły na trzecim poziomie to strata pracy, jeśli pierwszy poziom ma się zaraz zmienić.
  • Zatrzymaj się, gdy funkcję można alokować. Dekomponuj funkcję, aż zmieści się w jednym komponencie albo aż następny poziom opisywałby już tylko wewnętrzne działanie tego komponentu. Poniżej tego punktu praca należy do projektu samego komponentu.

Przepływ funkcjonalny: sekwencja, równoległość, alternatywy i pętle

Drzewo funkcji mówi, co system robi; przepływ mówi, w jakiej kolejności. Przepływ rysuje się dla jednej funkcji nadrzędnej naraz i pokazuje tylko jej funkcje podrzędne. Notacja FFBD korzysta z niewielkiego zestawu konstrukcji:

KonstrukcjaZnaczenieNotacja FFBD
SekwencjaNastępna funkcja zaczyna się, gdy kończy się poprzedniaBloki połączone strzałkami
Równoległość (AND)Wykonują się wszystkie gałęzie, a przepływ jest kontynuowany, gdy wszystkie się zakończąBramka AND otwiera i zamyka gałęzie
Alternatywa (OR)Wykonuje się dokładnie jedna gałąź, wybrana na podstawie warunkuBramka OR z warunkiem na każdej gałęzi
PętlaCzęść przepływu powtarza się, aż zakończy ją warunekBramka wejściowa (LP), wyjściowa bramka OR i strzałka powrotu nad treścią pętli
WyjścieWcześniejsze opuszczenie pętliZnacznik wyjścia na gałęzi wewnątrz pętli

Gałąź OR może być pusta: jeśli żaden cel nie jest w zasięgu, nie rób nic to poprawna alternatywa. Pętla zwykle wynika z wymagania, które określa częstotliwość lub powtarzanie, na przykład powtarzaj cykl zobrazowania na każdej orbicie. Opisz strzałkę powrotu tym, co wymusza powtarzanie, aby czytelnik nie musiał zgadywać.

Przepływ to również miejsce, w którym zaczynają się pytania o czas. Gdy funkcje mają czasy trwania, ten sam przepływ można zasymulować, aby sprawdzić, czy cykl mieści się w budżecie czasu; to jeden ze sposobów, w jakie analiza funkcjonalna zasila wymagania wydajnościowe (przewodnik po metodzie Monte Carlo pokazuje, jak traktować te czasy jako rozkłady zamiast pojedynczych liczb).

Wejścia, wyjścia i widok N2

Funkcje wymieniają elementy: dane, materiał, energię lub sygnały. Każdy element jest wyjściem jednej funkcji i wejściem jednej lub kilku innych. Nazwanie tych elementów zmienia listę funkcji w architekturę, ponieważ każdy element przechodzący między funkcjami staje się interfejsem, gdy funkcje zostaną alokowane do różnych komponentów. Te interfejsy szczegółowo definiuje później dokument kontroli interfejsów.

Diagram N2 (czyt. „N kwadrat”) pokazuje te wymiany jako macierz:

  • Funkcje znajdują się na przekątnej.
  • Element w wierszu A i kolumnie B jest wytwarzany przez funkcję A i używany przez funkcję B.
  • Komórki nad przekątną przenoszą elementy w przód przepływu; komórki pod przekątną to sprzężenia zwrotne.
  • Dodatkowy wiersz i kolumna pokazują elementy, które przychodzą spoza systemu lub go opuszczają.

Diagram od razu ujawnia kilka problemów: funkcja z pustym wierszem nie wytwarza niczego, czego ktoś używa, funkcja z pustą kolumną niczego nie potrzebuje (co rzadko jest prawdą), a gęste skupisko komórek oznacza funkcje, które należą do tego samego komponentu. Komórki sprzężenia zwrotnego zasługują na drugie spojrzenie, ponieważ każda z nich to pętla w projekcie, którą ktoś musi ustabilizować lub zaplanować w czasie.

Alokacja: wymagania do funkcji, funkcje do komponentów

Alokacja przebiega w dwóch kierunkach i oba są w modelu powiązaniami identyfikowalności (przewodnik po identyfikowalności wymagań omawia, jak takie powiązania wspierają analizę wpływu zmian):

  • Wymagania do funkcji. Każde wymaganie funkcjonalne jest spełniane przez funkcję (w terminologii LML wymaganie jest satisfied by funkcję). Wymagania wydajnościowe zwykle dołącza się do funkcji, której wyjście ograniczają: rozdzielczość 4,5 m odległości próbkowania terenu należy do Capture Images.
  • Funkcje do komponentów. Każda funkcja najniższego poziomu jest performed by jeden komponent. Funkcję nadrzędną realizują wtedy komponenty realizujące jej funkcje podrzędne.

Dąż do tego, by każdą funkcję realizował jeden komponent. Funkcja współdzielona przez dwa komponenty ukrywa w sobie interfejs; dekomponuj ją, aż każda część będzie miała jednego właściciela. Odwrotna sytuacja jest w porządku: jeden komponent zwykle realizuje kilka funkcji.

Nie każde wymaganie odpowiada funkcji. Ograniczenia, takie jak temperatura pracy, masa, koszt czy narzucona norma, dotyczą systemu lub konkretnych komponentów i są alokowane bezpośrednio do nich. Oznacz je jako ograniczenia, aby przegląd nie liczył ich jako brakujących funkcji.

Sprawdzanie kompletności

Architektura funkcjonalna jest gotowa do przeglądu, gdy spełnione są te kontrole:

  • Każde wymaganie funkcjonalne i wydajnościowe jest spełniane przez co najmniej jedną funkcję, a każde ograniczenie jest alokowane do systemu lub komponentu.
  • Każda funkcja prowadzi do wymagania, bezpośrednio lub przez funkcję nadrzędną. Funkcja bez wymagania jest albo zbędna, albo sygnalizuje brakujące wymaganie; zdecyduj, które z nich, i działaj.
  • Każdą funkcję najniższego poziomu realizuje komponent.
  • Każda funkcja występuje w przepływie swojej funkcji nadrzędnej, a każdy przepływ ma początek i koniec.
  • Każde wejście ma producenta (inną funkcję lub otoczenie), a każde wyjście ma odbiorcę.
  • Każdy poziom jest kompletny: funkcje podrzędne pokrywają funkcję nadrzędną.

Pierwsze trzy kontrole są mechaniczne i narzędzie do modelowania może wypisać luki. Ostatnie trzy wymagają oceny, a przegląd z diagramem N2 i FFBD obok siebie to najszybszy sposób ich przeprowadzenia.

Typowe błędy

BłądDlaczego szkodziNaprawa
Nazywanie funkcji od komponentów (Star Tracker, Flight Software)Projekt zostaje ustalony przed porównaniem alternatyw, a widoki funkcjonalny i fizyczny stają się tym samym rysunkiemZmień nazwę na czasownik i rzeczownik, które mógłby realizować każdy projekt
Zbyt głęboka dekompozycja zbyt wcześnieSzczegółowe funkcje powstają dla najwyższego poziomu, który zaraz się zmieni, a drzewo rośnie szybciej, niż ktokolwiek zdąży je przejrzećZakończ jeden poziom, z jego przepływem i interfejsami, zanim zejdziesz niżej
Jedna funkcja na wymaganieDrzewo odzwierciedla dokument wymagań i pomija funkcje, których nie nazywa żadne pojedyncze wymaganieGrupuj wymagania pod funkcją, którą ograniczają; dodaj funkcje, których potrzebuje przepływ
Przepływ bez elementówInterfejsy wychodzą na jaw późno, podczas integracjiNazwij, czego każda funkcja potrzebuje i co wytwarza, i sprawdź diagram N2
Funkcje współdzielone przez komponentyW jednej funkcji ukrywa się interfejs, za który nikt nie odpowiadaDekomponuj, aż każda funkcja będzie miała jednego wykonawcę
Traktowanie ograniczeń jak funkcjiDrzewo wypełnia się funkcjami w rodzaju Survive Launch Vibration, które nie mają wejść ani wyjśćAlokuj ograniczenia bezpośrednio do systemu lub komponentów

Przykład krok po kroku: analiza funkcjonalna CubeSata

Przykładem jest EO-1, fikcyjny CubeSat 6U do obserwacji Ziemi na orbicie heliosynchronicznej o wysokości 500 km. Przenosi czterokanałową kamerę skanującą typu push-broom, przechowuje zdjęcia na pokładzie, przesyła je w paśmie S i przekazuje do przetworzenia na produkty na Ziemi. To ten sam system, który kompleksowy przykładowy projekt MBSE prowadzi od potrzeb interesariuszy do weryfikacji, więc opisane tu funkcje łączą się z wymaganiami, interfejsami i testami opisanymi tam. Wszystko poniżej pochodzi z tego modelu w obecnej postaci; nic nie dodano na potrzeby tej strony.

Statek kosmiczny dobrze sprawdza metodę, ponieważ jego funkcje dzielą się na dwa rodzaje. Wątek misji robi to, za co płaci klient: odbiera polecenia, wykonuje zdjęcia, przechowuje je, przesyła i przetwarza na produkty. Funkcje wspierające utrzymują statek przy życiu, aby wątek mógł działać: zasilanie, sterowanie orientacją i obsługa awarii. Architektura funkcjonalna musi pokazać oba rodzaje i to, jak od siebie zależą.

Pobierz: dekompozycja funkcjonalna i alokacja EO-1 (Excel) lub ta sama tabela w formacie CSV. Jeden wiersz na funkcję: ID, nazwa, funkcja nadrzędna, wejścia, wyjścia, alokowany komponent, powiązane wymagania i opis, a także drugi arkusz z pięcioma lukami w pokryciu omówionymi poniżej. Użyj go jako szablonu własnej listy funkcji.

Wymagania

Specyfikacja wymagań systemowych EO-1 (SRS-001) zawiera 32 wymagania w sześciu sekcjach: obrazowanie w misji, sterowanie orientacją, zasilanie elektryczne, sterowanie i obsługa danych, łączność oraz operacje naziemne. Spośród nich 13 oznaczono jako funkcjonalne, a 19 jako wydajnościowe; siedem kolejnych wpisów to nagłówki sekcji i założenie dotyczące orbity, których się nie alokuje. Oto wymagania, do których odwołuje się dalsza część przykładu:

NrImię i nazwiskoWymaganieTyp
1.2Ground Sample DistanceŁadunek użyteczny musi rozróżniać szczegóły terenu przy odległości próbkowania terenu 4,5 m z orbity odniesienia 500 km.Wydajnościowe
1.6.2Off-Nadir ImagingStatek kosmiczny musi fotografować cele odchylone od nadiru o nie więcej niż 25 stopni.Wydajnościowe
2.3DetumbleADCS musi zmniejszyć prędkości kątowe korpusu poniżej 0,5 stopnia na sekundę w ciągu 3 godzin od separacji.Funkcjonalne
2.5Safe Mode RecoveryStatek kosmiczny powinien szybko wychodzić z trybu bezpiecznego i w razie potrzeby wznawiać obrazowanieFunkcjonalne
3.1Orbit Average PowerPanele słoneczne muszą generować co najmniej 28 W średniej mocy na orbicie pod koniec okresu eksploatacji.Wydajnościowe
3.5Battery Thermal ControlProjekt termiczny musi utrzymywać akumulator w wystarczająco wysokiej temperaturze (TBD).Funkcjonalne
4.2Command ExecutionC&DH musi wykonywać każde zapisane polecenie w ciągu 1 sekundy od zaplanowanego czasu.Funkcjonalne
5.4Daily Data VolumeSegment naziemny musi odbierać co najmniej 3 GB danych z ładunku użytecznego dziennie.Wydajnościowe
6.4Operator InterfaceInterfejs operatora musi być przyjazny dla użytkownika i/lub łatwy w obsłudze.Funkcjonalne
6.5Planning Cycle TimeMisja musi kończyć każdy cykl planowania, od przesłania listy celów do dostarczenia produktu, w ciągu 100 minut.Wydajnościowe

Niektóre z nich są celowo słabe. 2.5, 3.5 i 6.4 to wersje robocze z niejasnymi słowami lub TBD i pozostawiono je tak w przykładzie, ponieważ analiza funkcjonalna jest jednym z miejsc, w których takie wymagania zostają wychwycone.

Dekompozycja i alokacja

Funkcją najwyższego poziomu jest F0 Perform EO-1 Mission, od separacji do dostarczenia zdjęć. Pokrywa ją jedenaście funkcji pierwszego poziomu:

  • Po separacji: F1 Separate and Detumble, F2 Deploy Solar Arrays.
  • Funkcje wspierające: F3 Generate and Store Power, F4 Determine and Control Attitude, F10 Enter Safe Mode.
  • Cykl obrazowania: F5 Operate Imaging Orbits, która na każdej orbicie powtarza F6 Receive Commands, F7 Capture Images, F8 Store Payload Data i F9 Transmit Payload Data.
  • Na Ziemi: F11 Process and Deliver Images.

Dwie z nich zdekomponowano o jeden poziom dalej, ponieważ ich praca jest rozdzielona między części z różnymi właścicielami. Zasilanie dzieli się na F3.1 Convert Sunlight to Power, F3.2 Store Battery Energy i F3.3 Regulate Bus Power; orientacja na F4.1 Estimate Attitude, F4.2 Compute Control Torques, F4.3 Drive Reaction Wheels i F4.4 Unload Wheel Momentum. Daje to łącznie 18 funkcji. Pozostałe zostają na pierwszym poziomie, ponieważ każda z nich mieści się już w jednym komponencie.

Przeczytaj tabelę pod kątem tego, co mówi o projekcie:

  • Funkcje nadrzędne trafiają do podsystemów, podrzędne do części. F3 realizuje EPS, a jej funkcje podrzędne panele słoneczne, pakiet akumulatorów i jednostka dystrybucji mocy. Gdy zmienia się dostawca akumulatora, model pokazuje dokładnie, która funkcja i które wymaganie (3.2 Battery Capacity) zmieniają się razem z nim.
  • Wymaganie z dwoma właścicielami jest oznaczane. 2.3 Detumble spełniają zarówno F1 Separate and Detumble, jak i F4.4 Unload Wheel Momentum. Oba przypisania są uzasadnione: F1 to faza misji, F4.4 to mechanizm (wytłumienie ruchu wykonują cewki magnetyczne). Zdecyduj, która z nich przenosi wymaganie na potrzeby weryfikacji, inaczej zespół testowy zaplanuje ten sam test dwa razy albo wcale.
  • Wykonawca powinien odpowiadać podmiotowi wymagania. F6 Receive Commands realizuje nadajnik-odbiornik UHF, a mimo to przenosi ona 4.2, które mówi, że C&DH musi terminowo wykonywać zapisane polecenia. Radio odbiera polecenia; komputer pokładowy je planuje i wykonuje. Ta niezgodność to pierwszy sygnał brakującej funkcji, a widok N2 poniżej to potwierdza.

Przepływ

Po separacji i rozłożeniu paneli rozpoczynają się wytwarzanie energii i sterowanie orientacją, które działają równolegle. Następnie na każdej orbicie powtarza się cykl obrazowania: odbiór poleceń, wykonanie zdjęć, zapis i albo przesłanie danych (stan nominalny), albo przejście w tryb bezpieczny (awaria). Produkty są przetwarzane na Ziemi. W zwięzłej notacji przepływu:

F1 -> F2 -> AND(F3 | F4) -> LOOP[F5, return="next orbit"](F6 -> F7 -> F8 -> OR(F9 | F10)) -> F11

Widać tu trzy decyzje modelowe:

  • Pętla jest funkcją. F5 Operate Imaging Orbits jest narysowana jako przerywana ramka wokół pętli, a nie jako blok. Przenosi 1.6 Revisit Time i 1.7 Mission Lifetime, czyli wymagania dotyczące samego powtarzania, a nie pojedynczego kroku.
  • Funkcje wspierające mają własne przepływy. F3 i F4 pojawiają się na tym poziomie raz, ale każda ma wewnętrzny przepływ: F3 powtarza F3.1 → F3.3 → F3.2 na każdej orbicie, a F4 powtarza F4.1 → F4.2 → AND(F4.3 | F4.4) w każdym cyklu sterowania. Narysowanie ich wewnątrz pętli obrazowania sugerowałoby, że zatrzymują się między przelotami, a tak nie jest.
  • Gałąź awarii nie ma drogi powrotu. Po F10 Enter Safe Mode pętla po prostu przechodzi do następnej orbity. Nic w przepływie nie wyprowadza statku z trybu bezpiecznego, co jest funkcjonalną stroną niejasnego wymagania 2.5.

Recenzent powinien zapytać też o F11. Leży za pętlą, więc w obecnym rysunku segment naziemny przetwarza zdjęcia raz, po zakończeniu misji. Wymaganie 6.2 żąda produktów w ciągu 6 godzin od każdej transmisji, więc przetwarzanie produktów należy do cyklu albo do równoległej pętli segmentu naziemnego. Tak mały diagram łatwo odczytać i właśnie wtedy takie błędy najtaniej naprawić.

Interfejsy funkcjonalne

Diagram N2 funkcji nadrzędnej pokazuje, co wymieniają jej funkcje podrzędne. Funkcje zasilania są tu jasnym przykładem:

  • Array Power Output i Battery Discharge Power leżą nad przekątną: oba płyną w przód do F3.3 Regulate Bus Power, dlatego jednostka dystrybucji mocy jest węzłem EPS.
  • Battery Charge Power z F3.3 do F3.2 leży pod przekątną: to sprzężenie zwrotne. Akumulator jest ładowany przez ten sam regulator, który zasila, a tę pętlę musi stabilizować kontroler ładowania i ogranicza ją granica głębokości rozładowania z 3.3.
  • Safe Mode Commands wchodzą z zewnątrz, a Power Telemetry wychodzi. Oba łączą się z F10 Enter Safe Mode na wyższym poziomie: funkcje zasilania raportują stan magistrali, a tryb bezpieczny w odpowiedzi odłącza obciążenia. Ta para to interfejs funkcjonalny między dwiema funkcjami pierwszego poziomu, a ponieważ F10 realizuje C&DH, a F3.3 jednostka dystrybucji mocy, staje się on fizycznym połączeniem między nimi (w modelu IF-09 Power Telemetry Link).

Diagram N2 funkcji F0 pokazuje w ten sam sposób wątek misji. Prześledzenie elementów między jedenastoma funkcjami pierwszego poziomu daje następujący wynik:

OdElementDo
OtoczenieImaging PlanF6 Receive Commands
F6 Receive CommandsCommand PacketsOtoczenie (żadna funkcja na tym poziomie ich nie odbiera)
Otoczenie (żadna funkcja na tym poziomie go nie wytwarza)Command ScheduleF7 Capture Images
F7 Capture ImagesImage StripF8 Store Payload Data
F8 Store Payload DataDownlink FramesF9 Transmit Payload Data
F9 Transmit Payload DataImage Data PackageOtoczenie
OtoczenieRaw Image FilesF11 Process and Deliver Images

Wykonanie zdjęć, zapis i przesłanie tworzą spójny łańcuch. Interesujące są dwie przerwy. Pakiety poleceń opuszczają F6, a harmonogram poleceń dociera do F7, i nic nie ma pomiędzy: w drzewie funkcji brakuje kroku, który sprawdza pakiety i ładuje harmonogram z oznaczeniami czasu. Istnieje on w innym miejscu modelu jako OPS.3 Load Command Schedule w scenariuszu operacyjnym, realizowany przez C&DH, i tam też należy wymaganie 4.2. Podobnie pakiet danych zdjęciowych opuszcza statek, a surowe pliki zdjęć pojawiają się w F11: odbiór przelotu w stacji naziemnej nie jest funkcją w drzewie, choć 5.4 Daily Data Volume, wymaganie dotyczące segmentu naziemnego, jest alokowane do F9 na statku. W obu przypadkach naprawa jest taka sama: dodaj brakującą funkcję (na przykład Load Command Schedule pod F6 i Receive Downlink przed F11), przenieś do niej wymaganie i alokuj ją do komponentu, który wymaganie wskazuje.

Pokrycie

Każda z 18 funkcji spełnia co najmniej jedno wymaganie, więc druga lista jest pusta. Pierwsza nie:

Każda z pięciu luk ma inną przyczynę i każda wymaga innej naprawy:

WymaganiePrzyczynaNaprawa
1.6.2 Off-Nadir ImagingPominięta alokacja. Wymaganie jest powiązane bezpośrednio ze sprzętem ADCS, ale żadna funkcja go nie przenosi.Alokuj je do F4 Determine and Control Attitude. Celowanie poza nadir dodaje manewry obrotu, więc sprawdź je względem 2.4 Target Slew i doboru kół reakcyjnych.
2.5 Safe Mode RecoveryBrakująca funkcja. Pokazuje to FFBD: gałąź awarii nie ma drogi powrotu.Przeredaguj wymaganie, podając czas i warunek, a następnie dodaj w przepływie funkcję wyjścia z trybu bezpiecznego po F10.
3.5 Battery Thermal ControlBrakująca funkcja. Żadna funkcja w drzewie w ogóle nie steruje temperaturą.Dodaj funkcję, na przykład Control Battery Temperature, alokuj ją (grzałka w Structure and Thermal lub EPS) i zastąp TBD zakresem z analizy termicznej.
6.4 Operator InterfaceTo nie jest funkcja. „Przyjazny dla użytkownika i/lub łatwy w obsłudze” nie da się zweryfikować.Przeredaguj je jako mierzalne kryteria i alokuj do Mission Operations Center jako ograniczenie.
6.5 Planning Cycle TimeAlokowane poza drzewem. Przenosi je akcja Run Nominal Imaging Pass ze scenariusza operacyjnego.Alokuj je do F5 Operate Imaging Orbits jako budżet czasu i sprawdź, symulując cykl z czasami trwania każdego kroku.

Razem z dwiema przerwami w widoku N2 daje to siedem ustaleń z jednego przejścia przez model, który wyglądał na kompletny. Cztery wskazują brakujące funkcje (dwie z nich kryją się za niejasnymi wymaganiami), dwa to błędy alokacji, a jedno dotyczy wymagania, które w ogóle nie jest funkcją. Do znalezienia żadnego z nich nie potrzeba sprzętu i wszystkie taniej naprawić teraz niż podczas integracji.

Wypróbuj w Holarch

Holarch to narzędzie MBSE z projektami LML i projektami SysML v2. W projekcie LML, opartym na Lifecycle Modeling Language (LML 2.0, z obsługą modeli LML 1.x), funkcje są elementami Action, a komponenty elementami Asset; w projekcie SysML v2 są to użycia akcji i części (zob. Projekty SysML v2). Powyższy przykład to projekt demonstracyjny CubeSat EO-1: utwórz go przez Zarządzaj projektami → Pliki projektu ▾ → Nowy projekt demonstracyjny → CubeSat (inżynieria systemów z przewodnikiem), a następnie otwórz Zachowanie → Analiza funkcjonalna. Aby zbudować własny:

  1. Zapisz wymagania w dokumencie wymagań i nadaj im etykiety Functional Requirement lub Performance Requirement, umieszczając każde wymaganie wydajnościowe pod wymaganiem funkcjonalnym, które ogranicza.
  2. W dokumencie wybierz Widok ▾ → Otwórz w ▸ Analiza funkcjonalna, a następnie Wyodrębnij według reguł… na karcie Funkcje. Przejrzyj proponowane funkcje, ustaw nazwę funkcji najwyższego poziomu, utwórz podfunkcje za pomocą pola Element nadrzędny i kliknij Zastosuj. Zob. wyprowadzanie funkcji z dokumentu wymagań.
  3. Na karcie Przepływ i FFBD ułóż przepływ za pomocą Obejmij bramką AND, Obejmij bramką OR i Obejmij pętlą LOOP lub wpisz go przez Edytuj jako tekst… w pokazanej wyżej notacji. Otwórz FFBD rysuje diagram.
  4. Dodaj elementy, które każda funkcja wytwarza i odbiera, a następnie przełącz diagram funkcji nadrzędnej na Diagram N2 za pomocą selektora typu diagramu.
  5. Powiąż każdą funkcję z jej komponentem relacją performed by w sekcji Ślad inspektora i zaznacz Podsystem, aby pokazać komponenty w tabeli alokacji.
  6. Otwórz kartę Pokrycie, aby wyświetlić nieprzydzielone wymagania i funkcje bez wymagań, i wyeksportuj tabele (CSV, XLSX, DOCX) lub Raport alokacji (Word).

Ten sam przepływ otwiera się jako Diagram Action, w którym Rozmieść ▾ → Generuj Diagram Asset buduje pierwszą architekturę fizyczną z wykonawców i wymienianych przez nich elementów. Dokumentacja analizy funkcjonalnej opisuje każdy element sterujący.

Co dalej