Holarch

Przewodnik · Architektura

Architektura funkcjonalna, logiczna i fizyczna w MBSE: od funkcji do architektury systemu

Posłuchaj tego przewodnika 32 min

Architektura systemu odpowiada po kolei na dwa pytania: co system musi robić i które części będą to robić. Ten przewodnik wyjaśnia funkcjonalny, logiczny i fizyczny widok architektury, dlaczego są rozdzielone, jak funkcje są przez nie alokowane do rzeczywistych komponentów oraz jak z tej alokacji wynikają interfejsy i kompromisy, na przykładzie podsystemów zasilania i obsługi danych CubeSata 6U do obserwacji Ziemi.

Na tej stronie
  1. Trzy widoki jednego systemu
    1. Uwaga o terminologii
  2. Miejsce architektury w cyklu życia
  3. Architektura funkcjonalna
  4. Architektura logiczna
  5. Architektura fizyczna
  6. Alokacja: od tego „co” do tego „kto”
    1. Zasady
    2. Pokaż alokację na jednym diagramie
  7. Interfejsy wynikają z alokacji
  8. Kompromisy architektoniczne
  9. Przykład: wycinki zasilania i obsługi danych EO-1
    1. Architektura fizyczna
    2. Warstwa logiczna dla obu wycinków
    3. Alokacja sprawdzona w macierzy
    4. Interfejsy wynikające z alokacji
    5. Otwarty kompromis w wycinku zasilania
  10. Jak LML i SysML wyrażają trzy widoki
  11. Lista kontrolna przeglądu architektury
  12. Typowe błędy
  13. Wypróbuj w Holarch
  14. Co dalej

Trzy widoki jednego systemu

Architekturę łatwo narysować, a trudno zrobić dobrze, bo jeden rysunek zwykle próbuje powiedzieć naraz trzy różne rzeczy: co system robi, jak jego praca jest pogrupowana w spójne części oraz jaki sprzęt i jakie oprogramowanie zostaną faktycznie zbudowane. Inżynieria systemów oparta na modelach rozdziela je na trzy widoki tego samego systemu, połączone alokacją:

Architektura funkcjonalnaArchitektura logicznaArchitektura fizyczna
Odpowiada na pytanieCo system musi robić?Jak praca jest pogrupowana w elementy, niezależnie od technologii?Które rzeczywiste komponenty wykonują pracę?
ElementyFunkcje i wymieniane przez nie przedmiotyElementy logiczne (zwane też komponentami logicznymi lub blokami funkcjonalnymi) i ich interfejsy logiczneSprzęt, oprogramowanie, ludzie i obiekty, z interfejsami fizycznymi
NazwaCzasownik i rzeczownik: Regulate Bus PowerRzeczownik oznaczający rolę: Power ConditioningRzeczownik oznaczający rzecz: Power Distribution Unit
Zmienia się, gdyZmieniają się wymaganiaZmienia się koncepcjaZmienia się dostawca, technologia lub numer części
Połączone przezWejścia i wyjściaInterfejsy logiczne: co musi przejść, a nie jakKable, magistrale, łącza radiowe, rurociągi, połączenia mechaniczne
Typowe diagramyDrzewo funkcji, FFBD, wykres N2Diagramy blokowe elementów logicznych, N2 elementówDiagramy Asset lub diagramy bloków, wewnętrzne diagramy bloków, diagramy interfejsów

Rozdzielenie widoków pozwala zespołowi zmienić jeden z nich bez przerysowywania pozostałych. Jeśli zmienia się dostawca akumulatora, zmienia się widok fizyczny, a funkcje zostają na miejscu. Jeśli klient dodaje wymaganie, pojawia się funkcja, a zespół może zapytać, który element logiczny powinien za nią odpowiadać, zanim ktokolwiek zacznie spierać się o prostokąty. A jeśli zespół chce porównać dwa projekty, może utrzymać stałe widoki funkcjonalny i logiczny i zmieniać tylko fizyczny, co sprawia, że porównanie jest uczciwe.

ISO/IEC/IEEE 42010 nazywa tę ideę punktami widzenia i widokami: jedna architektura opisana przez kilka widoków, z których każdy odpowiada na problemy określonych interesariuszy. Trzy opisane tu widoki to te, których potrzebuje niemal każdy projekt systemowy.

Uwaga o terminologii

Te słowa nie wszędzie są używane tak samo. Niektóre teksty nazywają architekturę funkcjonalną architekturą logiczną, bo obie są wolne od sprzętu; przewodnik po analizie funkcjonalnej używa określenia „widok logiczny” w tym szerokim sensie. Inne używają słowa „logiczny” tylko dla opisanej tu warstwy środkowej, czyli grupowania funkcji w elementy neutralne technologicznie. Wiele małych projektów pomija warstwę środkową i alokuje funkcje bezpośrednio do podsystemów fizycznych. Każde z tych podejść działa, jeśli projekt zapisze, którego używa, i nie umieszcza funkcji, ról i numerów części na tym samym diagramie.

Miejsce architektury w cyklu życia

ISO/IEC/IEEE 15288 umieszcza tę pracę w dwóch procesach technicznych. Proces definiowania architektury (punkt 6.4.4) opracowuje architektury kandydujące, ocenia je i wybiera jedną, wyrażoną jako zbiór spójnych widoków. Proces definiowania projektu (punkt 6.4.5) nadaje następnie każdemu elementowi tyle szczegółów, by można go było zbudować lub kupić. Definiowanie wymagań systemowych zasila oba, a analiza systemu (6.4.6) dostarcza liczb, które rozstrzygają między kandydatami.

NASA Systems Engineering Handbook (NASA/SP-2016-6105 Rev 2) stosuje tę samą kolejność pod innymi nazwami: dekompozycja logiczna (sekcja 4.3) zamienia wymagania w modele funkcjonalne i behawioralne, a definiowanie rozwiązania projektowego (sekcja 4.4) zamienia je w alternatywne projekty fizyczne i wybiera jeden. INCOSE Systems Engineering Handbook opisuje pętle, które je łączą: praca nad architekturą regularnie odsyła zespół do wymagań, a praca projektowa do architektury.

W praktyce: najpierw architektura funkcjonalna, potem grupowanie logiczne, potem jedna lub więcej kandydujących architektur fizycznych, każda w pełni zaalokowana, aby można było porównać jej interfejsy i budżety, następnie analiza kompromisów w celu wyboru jednej, a na końcu definiowanie interfejsów i projektowanie komponentów.

Architektura funkcjonalna

Architektura funkcjonalna określa, co system musi robić, bez przesądzania jak. Jej elementy składowe to drzewo funkcji (jedna funkcja najwyższego poziomu dekomponowana poziom po poziomie), przepływ dla każdej funkcji nadrzędnej (sekwencja, gałęzie równoległe, alternatywy i pętle) oraz przedmioty, które każda funkcja wytwarza i zużywa. Każda funkcja jest powiązana z wymaganiami, które spełnia.

Przewodnik po analizie funkcjonalnej omawia tę metodę na tym samym CubeSacie, który pojawia się poniżej. Dla pracy nad architekturą jego kluczowe wyniki to funkcje najniższego poziomu (jednostki podlegające alokacji), przedmioty między nimi (surowiec dla interfejsów) oraz wymagania dotyczące każdej funkcji, które wędrują wraz z nią do komponentu, który ją wykonuje.

Architektura logiczna

Element logiczny to odpowiedzialność, której system potrzebuje, określona bez wyboru technologii, która będzie ją realizować. Energy Storage to element logiczny; pakiet akumulatorów litowo-jonowych, bank superkondensatorów i koło zamachowe to trzy fizyczne sposoby jego realizacji. Architektura logiczna grupuje funkcje w takie elementy i zapisuje, co musi między nimi przechodzić.

Po co dodawać warstwę między funkcjami a częściami? Z trzech powodów:

  • Stabilizuje projekt. Funkcje są drobnoziarniste, a części zmienne. Kilka elementów logicznych o jasnych odpowiedzialnościach przetrwa zmiany dostawców i modernizacje technologii, więc przetrwają też zapisane względem nich wymagania i interfejsy.
  • Wyznacza ramy dla alternatyw. Analiza kompromisów porównuje kandydatów fizycznych względem tych samych elementów logicznych. Bez takiej wspólnej ramy dwaj kandydaci często różnią się zarówno tym, co robią, jak i tym, jak to robią, i porównanie nie jest uczciwe.
  • Oddziela „co idzie razem” od „co kupuje się razem”. Dwa elementy logiczne mogą trafić do jednej skrzynki (komputer pokładowy, który przetwarza polecenia i zarządza usterkami), a jeden element może obejmować kilka skrzynek (zarządzanie usterkami podzielone między oprogramowanie a sprzętowy obwód wyłączający). Jawne dostrzeżenie tej różnicy to początek dobrej decyzji o alokacji.

Aby utworzyć elementy logiczne, spójrz na wykres N2 funkcji. Funkcje, które wymieniają wiele przedmiotów, współdzielą dane lub muszą działać z tą samą częstotliwością, należą do siebie; funkcje, które wymieniają niewiele, mogą funkcjonować osobno. To znana z oprogramowania zasada spójności i sprzężenia: silne powiązania wewnątrz elementu, nieliczne między elementami. Nazwij każdy element od jego odpowiedzialności, sprawdź, czy każda funkcja należy do dokładnie jednego elementu, i zapisz jednozdaniowy cel każdego z nich.

Architektura fizyczna

Architektura fizyczna nazywa rzeczywiste rzeczy: zespoły sprzętowe, elementy oprogramowania, ludzi i obiekty, uporządkowane w strukturę podziału od systemu przez segmenty i podsystemy do komponentów. Każdy komponent ma atrybuty potrzebne do projektowania i budżetów (masę, moc, przepustowość danych, koszt) i jest połączony z innymi interfejsami fizycznymi: wiązkami, magistralami, łączami radiowymi, mocowaniami mechanicznymi, przewodami płynów.

Uwzględnij systemy zewnętrzne i środowisko jako kontekst poza granicą systemu, aby można było wypisać także ich interfejsy.

Alokacja: od tego „co” do tego „kto”

Alokacja to decyzja, że dany element jednego widoku jest realizowany przez dany element następnego. Przebiega jako łańcuch:

requirement  -> satisfied by -> function
function     -> allocated to -> logical element
logical      -> allocated to -> physical component

Gdy warstwa logiczna jest pominięta, funkcje są alokowane bezpośrednio do komponentów fizycznych. Wymagania i ograniczenia, które nie są funkcjami (masa, temperatura pracy, narzucony standard), są alokowane bezpośrednio do komponentów lub do systemu i nigdy nie są wciskane do drzewa funkcji.

Zasady

  • Każda funkcja najniższego poziomu jest zaalokowana. Funkcja, której nikt nie wykonuje, to praca, której system nie wykona. Funkcje nadrzędne są pokryte przez swoje funkcje podrzędne.
  • Każda funkcja najniższego poziomu ma jednego właściciela. Jeśli dwa komponenty muszą współpracować, aby wykonać funkcję, kryje się w niej interfejs; dekomponuj funkcję, aż każda jej część będzie miała jednego wykonawcę, a interfejs między nimi stanie się widoczny.
  • Wiele funkcji w jednym komponencie to norma. Komputer pokładowy planuje polecenia, przechowuje dane i zarządza usterkami. Alokacja wiele do jednego to sposób na efektywne wykorzystanie rzeczywistego sprzętu; sprawdź tylko, czy komponent udźwignie łączne obciążenie (przetwarzanie, pamięć, moc, czasy).
  • Jedna funkcja w wielu komponentach to sygnał. Na najniższym poziomie oznacza, że funkcja nie jest dostatecznie zdekomponowana. Na poziomie nadrzędnym jest to oczekiwane: funkcję nadrzędną wykonuje zbiór komponentów wykonujących jej funkcje podrzędne.
  • Alokacja jest identyfikowalna w obu kierunkach. Dla każdego komponentu można wypisać funkcje, które wykonuje, a przez nie wymagania, które musi spełnić; dla każdego wymagania można znaleźć odpowiedzialną funkcję i komponent. To umożliwia analizę wpływu zmian (pokazuje to przewodnik po identyfikowalności wymagań).

Zwykły sposób przeglądu alokacji to macierz alokacji: funkcje w wierszach, komponenty w kolumnach, znacznik tam, gdzie komponent wykonuje funkcję. Pusty wiersz to niezaalokowana funkcja; pusta kolumna to komponent, który nic nie robi; wiersz z dwoma znacznikami na najniższym poziomie to funkcja współdzielona.

Pokaż alokację na jednym diagramie

Macierz odpowiada na pytania komórka po komórce. Zaalokowana hierarchia pokazuje te same powiązania w kształcie podziału fizycznego: system po lewej, jego podsystemy w kolumnie z funkcjami, które każdy wykonuje, a obok komponenty każdego podsystemu z ich własnymi funkcjami. Jeden obraz pokazuje, kto co robi i gdzie ta praca znajduje się w strukturze.

Rysunek przedstawia w ten sposób 1 EO-1 Spacecraft. Czytaj go od lewej do prawej. Wiersz pod podsystemem wymienia funkcje, które wykonuje on sam; jego lista komponentów dodaje funkcje przydzielone jego częściom. 1.3 EPS wykonuje F3 Generate and Store Power, a jego lista przypisuje F3.1 do F3.3 panelom słonecznym, pakietowi akumulatorów i jednostce dystrybucji mocy. 1.5 Communications sam niczego nie wykonuje: jego praca spoczywa na nadajniku-odbiorniku UHF (F6) i nadajniku pasma S (F9). Prostokąt systemu zawiera F5 Operate Imaging Orbits, której nie jest właścicielem żaden pojedynczy podsystem. Numery takie jak OPS.4 i SM.2 to kroki scenariusza operacyjnego i czynności trybu bezpiecznego, wykonywane przez te same podsystemy.

Na tym widoku dwie kontrole zajmują kilka sekund:

  • Każda funkcja jest pokryta przez co najmniej jeden podsystem. Przejdź listę funkcji i znajdź każdy numer na diagramie. Wszystkie od F1 do F10 występują. F11 Process and Deliver Images nie występuje, bo wykonuje ją 2.2 Mission Operations Center na Ziemi. Funkcja, która nie pojawia się na żadnym diagramie systemu ani jego sąsiadów, nie ma wykonawcy.
  • Funkcja pod kilkoma podsystemami oznacza interfejs. Gdy jeden numer pojawia się pod dwoma podsystemami, dzielą one tę pracę, a to, co między nimi przechodzi, jest interfejsem, narysowanym czy nie. Dekomponuj funkcję, aż każda jej część będzie miała jednego wykonawcę, i zapisz interfejs. W EO-1 każda funkcja występuje raz.

SysML pokazuje te same informacje blok po bloku, w przedziale allocatedFrom, który wymienia to, co jest zaalokowane do bloku. Zaalokowana hierarchia pokazuje te listy naraz dla całego podziału.

Interfejsy wynikają z alokacji

W widoku funkcjonalnym przedmiot przechodzi od jednej funkcji do drugiej. Po alokacji ten sam przedmiot przechodzi od komponentu wykonującego pierwszą funkcję do komponentu wykonującego drugą. Jeśli to różne komponenty, przedmiot przekracza teraz granicę fizyczną i coś musi go przenieść. Stąd biorą się interfejsy:

  1. Dla każdego przedmiotu wymienianego między funkcjami sprawdź wykonawcę funkcji wytwarzającej i funkcji zużywającej.
  2. Jeśli wykonawca jest ten sam, wymiana jest wewnętrzna dla tego komponentu; to kwestia projektowa dla zespołu tego komponentu.
  3. Jeśli wykonawcy są różni, wymiana potrzebuje fizycznej ścieżki między nimi: istniejącego interfejsu, który może ją przenieść, lub nowego.
  4. Sprawdź przepustowość każdej ścieżki względem wszystkiego, co przenosi, i nadaj każdemu interfejsowi właściciela i status.

Dlatego też wybory alokacji mają tak duże znaczenie. Przeniesienie jednej funkcji z jednego komponentu do innego może tworzyć interfejsy, usuwać je albo przenosić ciężki przepływ danych na wolniejsze łącze. Dobra alokacja utrzymuje najcięższe i najczęstsze wymiany wewnątrz komponentów, a na granicach zostawia proste, stabilne wymiany. Gdy interfejsy są już znalezione, przewodnik po dokumencie kontroli interfejsów opisuje, jak je definiować i kontrolować.

Kompromisy architektoniczne

Prawie nigdy nie istnieje tylko jedna rozsądna architektura fizyczna. Każdy kandydat realizuje te same elementy logiczne inaczej, a różnice to właśnie to, co waży analiza kompromisów:

  • Integracja a rozdzielenie. Umieszczenie kilku elementów logicznych w jednym komponencie oszczędza masę, moc i interfejsy, ale wiąże ze sobą ich awarie i harmonogramy. Rozdzielenie izoluje usterki i dostawców kosztem większej liczby interfejsów.
  • Sprzęt a oprogramowanie. Funkcja taka jak ochrona przed zbyt niskim napięciem może być regułą programową w komputerze pokładowym, sprzętowym obwodem wyłączającym w jednostce zasilania albo jednym i drugim. Każdy wybór przesuwa wymagania, nakład pracy na testy i rodzaje uszkodzeń.
  • Którędy idą ciężkie przepływy. Dane o dużej szybkości, duża moc i ścisłe wymagania czasowe są kosztowne na granicach. Alokacja, która umieszcza wytwórcę i odbiorcę ciężkiego przepływu w różnych komponentach, wymaga między nimi wydajnego interfejsu.

Oceniaj kandydatów według kryteriów wyprowadzonych z wymagań, z wagami uzgodnionymi przed poznaniem ocen, i sprawdź, jak bardzo wagi mogą się zmienić, zanim zmieni się zwycięzca. Przykład analizy kompromisów przeprowadza tę metodę na tym samym CubeSacie, a przewodnik po metodzie Monte Carlo pokazuje, jak traktować niepewne dane wejściowe, gdy zapasy są małe.

Przykład: wycinki zasilania i obsługi danych EO-1

Przykładem jest EO-1, fikcyjny CubeSat 6U do obserwacji Ziemi na orbicie heliosynchronicznej 500 km, ten sam system, którym zajmują się inne przewodniki (przykładowy projekt MBSE omawia cały model). Dwa jego wycinki pokazują pełny łańcuch od funkcji do komponentów: podsystem zasilania elektrycznego (EPS) oraz obsługę poleceń i danych (C&DH). Wszystko poniżej pochodzi z modelu, łącznie z jego warstwą logiczną L1 do L6, która jest częścią modelu referencyjnego EO-1 (v1.0) oraz projektów demonstracyjnych utworzonych w Holarch 2.2.1 lub nowszym.

Pobierz: łańcuch alokacji EO-1 dla EPS i C&DH (CSV): jeden wiersz na funkcję EPS i C&DH z jej wymaganiami, elementem logicznym, komponentem, przedmiotami wymienianymi z innymi komponentami i interfejsami, które je przenoszą. Użyj go jako szablonu własnej tabeli alokacji.

Architektura fizyczna

Podział fizyczny modelu zaczyna się od 0 EO-1 Mission, pod którym znajdują się statek kosmiczny, segment naziemny, rakieta nośna i środowisko orbitalne. Statek kosmiczny ma sześć podsystemów, a trzy z nich są podzielone na części:

  • 1.3 EPS zawiera 1.3.1 Solar Arrays (dwa rozkładane panele z ogniwami trójzłączowymi), 1.3.2 Battery Pack (8-ogniwowy litowo-jonowy, 77 Wh) i 1.3.3 Power Distribution Unit (śledzenie punktu mocy szczytowej, stabilizacja 12 V, przełączane wyjścia obciążeń).
  • 1.4 C&DH to jedna jednostka: komputer pokładowy z 64 GB pamięci na dane ładunku użytecznego.
  • Kanały (Conduit) to interfejsy fizyczne z numerami, takie jak IF-01 do IF-04 dla linii zasilania z EPS oraz IF-09 Power Telemetry Link, łącze I2C między jednostką dystrybucji mocy a komputerem pokładowym.

Warstwa logiczna dla obu wycinków

Sam podział fizyczny prowadzi prosto od funkcji do podsystemów i części. Warstwa logiczna dla obu wycinków pokazuje, co wnosi krok pośredni. Sześć elementów logicznych, L1 do L6 pod L0 EO-1 Logical Architecture, obejmuje zaangażowane funkcje:

Element logicznyOdpowiedzialnośćZgrupowane funkcjeRealizowany przez
L1 Power GenerationZamiana zewnętrznego źródła energii na moc elektrycznąF3.1 Convert Sunlight to Power1.3.1 Solar Arrays
L2 Energy StoragePrzechowywanie energii na zaćmienie i obciążenia szczytoweF3.2 Store Battery Energy1.3.2 Battery Pack
L3 Power Conditioning and DistributionStabilizacja szyny, zarządzanie ładowaniem, przełączanie obciążeńF3.3 Regulate Bus Power1.3.3 Power Distribution Unit
L4 Onboard Command ProcessingWalidacja, planowanie i wykonywanie poleceńOPS.3 Load Command Schedule, SM.1 Execute Command Schedule, SM.3 Enable S-band Transmitter1.4 C&DH
L5 Payload Data ManagementKompresja, przechowywanie i udostępnianie danych ładunku użytecznegoF8 Store Payload Data, OPS.7 Encode and Store Image1.4 C&DH
L6 Fault ManagementWykrywanie usterek i przełączanie statku kosmicznego w stan bezpiecznyF10 Enter Safe Mode1.4 C&DH

Strona EPS odwzorowuje się jeden do jednego: każdy element logiczny ma własną część. Strona C&DH nie: trzy elementy logiczne dzielą jeden komputer pokładowy. To uprawniony wybór projektowy dla CubeSata, w którym drugi procesor kosztuje masę, moc i objętość, ale warstwa logiczna sprawia, że jest to widoczny wybór, a nie przypadek. Pokazuje też alternatywy, które mogłaby zważyć analiza kompromisów: L5 w osobnej jednostce pamięci masowej albo część L6 jako sprzętowe wyłączenie przy zbyt niskim napięciu w jednostce dystrybucji mocy, które spełniałoby wymaganie 4.3 (tryb bezpieczny w ciągu 10 sekund od wykrycia zbyt niskiego napięcia) bez zależności od oprogramowania pokładowego.

Alokacja sprawdzona w macierzy

Model zapisuje wykonawcę każdej funkcji powiązaniem performed by. Macierz alokacji z drzewem funkcji F0 Perform EO-1 Mission w wierszach i drzewem zasobów misji w kolumnach pokazuje naraz całą alokację (kolumny, które niczego nie wykonują, są ukryte):

Przeczytaj macierz w świetle zasad:

  • Każda funkcja jest zaalokowana. Każda z 18 funkcji ma dokładnie jeden znacznik. Jedynym pustym wierszem jest F0, funkcja najwyższego poziomu, pokryta przez swoje funkcje podrzędne.
  • Funkcje nadrzędne trafiają do podsystemów, podrzędne do części. F3 Generate and Store Power wykonuje EPS, a jej trzy podfunkcje trzy części EPS. Alokacja jest spójna między poziomami: wykonawca każdej funkcji podrzędnej jest częścią wykonawcy funkcji nadrzędnej.
  • Wiele do jednego w C&DH. Kolumna C&DH ma w tym drzewie dwa znaczniki, F8 i F10. W całym modelu wykonuje ona sześć akcji: dochodzą OPS.3 Load Command Schedule i OPS.7 Encode and Store Image ze scenariusza operacyjnego oraz dwie czynności trybów z maszyny stanów. To powyższe grupowanie L4 do L6 w konkretnej postaci.
  • Podsystem wykonujący pracę części. F4.2 Compute Control Torques wykonuje sam 1.2 ADCS, podczas gdy funkcje równorzędne trafiają do części (star tracker, koła reakcyjne, magnetorquery). ADCS nie ma w podziale części sterownika, choć trzy łącza na poziomie części (IF-16 do IF-18) kończą się na ADCS. Dodanie części takiej jak ADCS Controller i przeniesienie do niej F4.2 oraz tych końców łączy sprawiłoby, że podział mówiłby to, co już sugerują interfejsy.
  • Funkcja na całym statku kosmicznym. F5 Operate Imaging Orbits wykonuje 1 EO-1 Spacecraft. To właściwe dla funkcji, która w istocie jest powtarzającą się pętlą nad innymi funkcjami: nie jest właścicielem żaden pojedynczy podsystem, a jej wymagania (czas ponownego przelotu, czas życia misji) są na poziomie systemu.

Macierz ujawnia też alokacje, które wymagają ponownego sprawdzenia względem wymagań. Wymaganie 4.4 Downlink Encryption, dodane po linii bazowej wymagań, jest spełniane przez F8 Store Payload Data i C&DH. Szyfrowanie ramek to inna transformacja niż ich przechowywanie; funkcja taka jak Encrypt Downlink Frames pod L5 przenosiłaby je precyzyjniej i dawałaby zespołowi testowemu jedno miejsce do sprawdzenia.

Interfejsy wynikające z alokacji

Gdy każda funkcja zasilania jest zaalokowana do części, przedmioty między tymi funkcjami pokazują, gdzie EPS potrzebuje ścieżek fizycznych. Fizyczny diagram we/wy EPS rysuje linię wszędzie tam, gdzie funkcja wykonywana przez jedną część wysyła przedmiot do funkcji wykonywanej przez inną:

Każda linia to wymiana funkcjonalna, którą alokacja zamieniła w fizyczną:

ElementOd funkcji (wykonawca)Do funkcji (wykonawca)Przenoszone przez
Array Power OutputF3.1 (Solar Arrays)F3.3 (Power Distribution Unit)IF-20 Array Power
Battery Charge PowerF3.3 (Power Distribution Unit)F3.2 (Battery Pack)IF-21 Battery Power
Battery Discharge PowerF3.2 (Battery Pack)F3.3 (Power Distribution Unit)IF-21 Battery Power
Power TelemetryF3.3 (Power Distribution Unit)F10 Enter Safe Mode (C&DH)IF-09 Power Telemetry Link
Safe Mode CommandsF10 Enter Safe Mode (C&DH)F3.3 (Power Distribution Unit)IF-09 Power Telemetry Link
Solar IlluminationŚrodowisko orbitalne (poza systemem)F3.1 (Solar Arrays)IF-23 Sunlight Path

Diagram bloków wewnętrznych EPS pokazuje te same wymiany od strony fizycznej: każde złącze między częściami, jego status i przedmioty, które przenosi.

Wyróżniają się trzy kwestie:

  • Każda wymiana funkcjonalna ma ścieżkę. IF-20 i IF-21 istnieją, bo F3.1, F3.2 i F3.3 są w różnych częściach. Gdyby sterowanie ładowaniem wbudowano w pakiet akumulatorów, Battery Charge Power byłoby wymianą wewnątrz pakietu, a IF-21 przenosiłby zamiast tego nieregulowaną moc szyny: to alokacja decyduje, co przenosi interfejs.
  • Wycinki spotykają się w jednym interfejsie. Poza linią zasilania C&DH jedyną wymianą między wycinkami EPS i C&DH jest pętla telemetrii i poleceń zarządzania usterkami. Ponieważ L6 Fault Management znajduje się w komputerze pokładowym, a dane o zasilaniu pochodzą z jednostki dystrybucji mocy, IF-09 leży na ścieżce krytycznej wymagania 4.3. Przenosi 0,01 Mb/s telemetrii i 0,001 Mb/s poleceń łączem I2C 0,4 Mb/s, z dużym zapasem, ale jego opóźnienie i zachowanie, gdy komputer pokładowy jest zajęty lub się resetuje, należą teraz do ICD.
  • Granica jest typowana. IF-22 Regulated Bus kończy się na porcie EPS 12 V Bus, typowanym przez 12 V Power Interface. Każdy podsystem pobierający moc łączy się z tą jedną definicją, więc zmianę napięcia szyny lub limitu prądu wprowadza się w jednym miejscu.

Otwarty kompromis w wycinku zasilania

Alokacja umieszcza też budżety we właściwym miejscu. Wymaganie 3.1 wymaga, aby panele słoneczne wytwarzały co najmniej 30 W średniej mocy na orbicie na koniec życia (było to 28 W, dopóki średnie obciążenie na orbicie nie wzrosło do 26 W po wstępnym przeglądzie projektu). TC-06 zmierzył 75,1 W mocy szczytowej; przy przyjętej w modelu oświetlonej części orbity 0,62 i sprawności toru mocy 0,6 daje to około 27,9 W średnio na orbicie, mniej niż 30 W. Wymaganie jest alokowane przez F3.1 do paneli słonecznych, więc tam trafia niedobór, a opcje są architektoniczne:

  • większa powierzchnia paneli lub ogniwa o wyższej sprawności w L1 (masa, złożoność rozkładania, koszt);
  • lepszy tor mocy w L3, podnoszący sprawność 0,6 (inna topologia regulatora w jednostce dystrybucji mocy);
  • mniejsze obciążenie: zmiana operacyjna z mniejszą liczbą obrazowanych celów na orbitę, która przenosi problem na wymagania misji.

Każda z nich to kandydująca zmiana architektury fizycznej lub koncepcji i każdą można ocenić według tych samych kryteriów. To most od architektury do analizy kompromisów; dopóki sprawa nie zostanie zamknięta, wynik TC-06 pozostaje podejrzany, jak opisuje przewodnik po identyfikowalności.

Jak LML i SysML wyrażają trzy widoki

LML (Lifecycle Modeling Language) utrzymuje niewielkie słownictwo. Funkcje to Actions, dekomponowane relacją decomposed by i wymieniające Input/Outputs przez generates i receives. Komponenty to Assets, połączone przez Conduits, które przenoszą (transfer) Input/Outputs. Alokacja to relacja performs (czytana w drugą stronę performed by) od Asset do Action, a wymagania alokuje się relacją satisfies. LML nie ma osobnej klasy dla elementów logicznych; projekt, który chce warstwy logicznej, modeluje ją jako drugie drzewo Asset, oznaczone etykietą taką jak Logical. EO-1 tak robi: jego schemat dodaje parę relacji allocated to / allocated from, która przypisuje każdą funkcję do jej elementu logicznego, dzięki czemu performed by nadal oznacza część wykonującą pracę, a każda część jest related to elementem logicznym, który realizuje.

SysML ma dedykowane pojęcie alokacji. W SysML v1 funkcje to aktywności lub akcje, komponenty to bloki i części, a alokacja to zależność «allocate», często pokazywana jako tory (partycje aktywności allocate) na diagramie aktywności lub jako przedziały alokacji w blokach. Architektury logiczna i fizyczna to zwykle dwie hierarchie bloków z alokacjami między nimi.

W SysML v2 te same idee zapisuje się jako tekst. Akcje to action def i action, komponenty to part def i part, a alokacja to instrukcja allocate … to …; (lub perform, gdy część wykonuje akcję). Poniższy listing zapisuje w tej postaci dwa wycinki EO-1: widoki funkcjonalny, logiczny i fizyczny, łańcuch alokacji między nimi oraz pętlę telemetrii, która staje się IF-09.

package EO1Architecture {
    // Items the functions exchange
    item def PowerTelemetry;
    item def SafeModeCommands;

    // Functional architecture: what the system does
    action def GenerateAndStorePower {
        action convertSunlight;
        action storeEnergy;
        action regulateBus {
            out telemetry : PowerTelemetry;
            in commands : SafeModeCommands;
        }
    }
    action def EnterSafeMode {
        in telemetry : PowerTelemetry;
        out commands : SafeModeCommands;
    }
    action def StorePayloadData;

    // Logical architecture: solution-independent elements
    part def PowerGeneration;
    part def EnergyStorage;
    part def PowerConditioning;
    part def FaultManagement;
    part def DataStorage;

    // Physical architecture: the real components
    part def SolarArray;
    part def BatteryPack;
    part def PowerDistributionUnit;
    part def FlightComputer;

    part def Spacecraft {
        action power : GenerateAndStorePower;
        action safeMode : EnterSafeMode;
        action storeData : StorePayloadData;

        part logical {
            part generation : PowerGeneration;
            part storage : EnergyStorage;
            part conditioning : PowerConditioning;
            part faults : FaultManagement;
            part data : DataStorage;
        }
        part eps {
            part solarArrays : SolarArray[2];
            part battery : BatteryPack;
            part pdu : PowerDistributionUnit;
        }
        part cdh : FlightComputer;

        // Functions to logical elements
        allocate power.convertSunlight to logical.generation;
        allocate power.storeEnergy to logical.storage;
        allocate power.regulateBus to logical.conditioning;
        allocate safeMode to logical.faults;
        allocate storeData to logical.data;

        // Logical elements to physical components
        allocate logical.generation to eps.solarArrays;
        allocate logical.storage to eps.battery;
        allocate logical.conditioning to eps.pdu;
        allocate logical.faults to cdh;
        allocate logical.data to cdh;

        // The functional exchange becomes an interface between components
        flow of PowerTelemetry from power.regulateBus.telemetry to safeMode.telemetry;
        flow of SafeModeCommands from safeMode.commands to power.regulateBus.commands;
    }
}

Dwa wiersze allocate logical.… to cdh; pokazują jednym spojrzeniem alokację wiele do jednego w C&DH. Samouczek SysML v2 buduje krok po kroku system zasilania EO-1, łącznie z jego alokacją za pomocą perform.

Lista kontrolna przeglądu architektury

  • Projekt zapisał, jakich widoków używa (funkcjonalnego i fizycznego albo funkcjonalnego, logicznego i fizycznego) i co oznacza każde słowo.
  • Każda funkcja najniższego poziomu jest zaalokowana do dokładnie jednego elementu logicznego lub komponentu.
  • Każdy komponent wykonuje co najmniej jedną funkcję, a każdy element logiczny jest realizowany przez co najmniej jeden komponent.
  • Wykonawca każdej funkcji jest częścią wykonawcy jej funkcji nadrzędnej.
  • Komponenty wykonujące wiele funkcji sprawdzono pod kątem łącznego obciążenia: przetwarzania, pamięci, mocy i czasów.
  • Każdy przedmiot wymieniany między funkcjami w różnych komponentach ma ścieżkę fizyczną, a każda ścieżka przenosi co najmniej jeden przedmiot.
  • Każdy interfejs ma właściciela, status i przepustowość sprawdzoną względem sumy tego, co przenosi.
  • Wymagania będące ograniczeniami są alokowane do komponentów lub systemu, a nie do wymyślonych funkcji.
  • Budżety masy, mocy i danych są alokowane do komponentów i sumują się w granicach limitów systemu, z zapasem.
  • Dla każdej ważnej decyzji o alokacji rozważono co najmniej jedną alternatywną architekturę fizyczną, a wybór zapisano wraz z uzasadnieniem.

Typowe błędy

BłądDlaczego szkodziNaprawa
Zaczynanie od fizycznego diagramu blokowegoProjekt jest ustalony, zanim znane są funkcje; funkcje są potem naginane, by pasowały do prostokątówNajpierw uzgodnij funkcje i ich wymiany, potem alokuj
Funkcje nazwane od komponentówWidoki funkcjonalny i fizyczny stają się jednym rysunkiem, a alternatyw nie da się porównaćNazywaj funkcje czasownikiem i rzeczownikiem, które mógłby wykonać każdy projekt
Współdzielone funkcje najniższego poziomuW funkcji kryje się interfejs, którego nikt nie jest właścicielemDekomponuj, aż każda część będzie miała jednego wykonawcę
Podsystemy odzwierciedlające listę funkcji jeden do jednegoKażda funkcja dostaje własny podsystem, więc alokacja niczego nie rozstrzyga, a widok fizyczny powtarza funkcjonalnyDziel według kryteriów fizycznych, takich jak lokalizacja, technologia czy dostawca, i pozwól funkcjom obejmować kilka podsystemów (zdekomponowanym tak, by każda część nadal miała jednego wykonawcę)
Alokacja prowadzona w arkuszu kalkulacyjnym obok modeluTabela i model rozjeżdżają się; analiza wpływu daje błędne odpowiedziZapisuj alokację jako powiązania w modelu i generuj z nich macierz
Interfejsy wypisane z rysunku wiązkiWymiany bez przewodu (radiowe, optyczne, cieplne, programowe) zostają pominięteWyprowadzaj interfejsy z zaalokowanych wymian funkcjonalnych

Wypróbuj w Holarch

Holarch to narzędzie MBSE z projektami LML i projektami SysML v2. W projekcie LML funkcje to Actions, komponenty to Assets, a alokacja to Performed by; w projekcie SysML v2 są to użycia akcji i części powiązane przez perform i allocate (zobacz projekty SysML v2). Powyższy przykład to projekt demonstracyjny CubeSat EO-1: utwórz go poleceniem Zarządzaj projektami → Pliki projektu ▾ → Nowy projekt demonstracyjny → CubeSat (inżynieria systemów z przewodnikiem). Aby przejrzeć jego architekturę:

  1. Otwórz Zachowanie → Analiza funkcjonalna, aby zobaczyć drzewo funkcji, przepływ i FFBD. Powiąż każdą funkcję z jej komponentem relacją Performed by w sekcji Ślad inspektora i zaznacz Podsystem, aby pokazać wykonawców w tabeli alokacji.
  2. Aby uzyskać macierz alokacji, otwórz Weryfikacja → Macierz identyfikowalności. Kliknij element Wiersze i wybierz Hierarchia pod encją główną z F0 Perform EO-1 Mission; kliknij element Kolumny i wybierz Hierarchia pod encją główną z 0 EO-1 Mission; ustaw Relacja na Performed by i zaznacz Ukryj puste kolumny. Kliknij pustą komórkę, aby alokować, i Zapisz widok…, aby zachować ustawienia. Zobacz dokumentację macierzy identyfikowalności.
  3. Otwórz Diagram Asset elementu 1 EO-1 Spacecraft ze strony Diagramy, aby zobaczyć architekturę fizyczną, a następnie przełącz selektor typu diagramu na Fizyczny diagram we/wy. Jego linie pochodzą z zaalokowanych wymian i kanałów (Conduit); kontrole diagramu (Kontrole na pasku narzędzi) wymieniają każdą wymianę bez kanału, który by ją przenosił. Zobacz budowanie architektury fizycznej i sprawdzanie jej interfejsów.
  4. Kliknij dwukrotnie EPS na tym Diagramie Asset, aby otworzyć jego własny diagram, i przełącz selektor typu na Fizyczny diagram we/wy lub Diagram bloków wewnętrznych, aby zobaczyć dwa pokazane wyżej widoki EPS.
  5. Aby uzyskać zaalokowaną hierarchię, ponownie otwórz Diagram Asset elementu 1 EO-1 Spacecraft, przełącz selektor typu na Diagram hierarchii, kliknij Konfiguruj na pasku narzędzi i kliknij ustawienie wstępne Hierarchia alokacji w sekcji Opcje. Zobacz ustawienie wstępne Hierarchia alokacji.
  6. Otwórz Interfejsy → Diagramy N², aby zobaczyć wymiany między funkcjami, oraz Interfejsy → Rejestr interfejsów, aby zobaczyć każdy kanał z jego statusem i kontrolą przepustowości.
  7. Uruchom Weryfikacja → Kontrole modelu: Action.11 wymienia akcje, których nie wykonuje żaden zasób, Asset.11 zasoby, które nie wykonują żadnej akcji, a Asset.13 zasoby wymieniające przedmiot bez wspólnego kanału.

Z przepływu na Diagramie Action polecenie Rozmieść ▾ → Generuj Diagram Asset buduje pierwszy kontekst fizyczny z wykonawców i wymienianych przez nich przedmiotów.

Co dalej