Holarch

Przewodnik · Praktyka MBSE

Przykład MBSE: CubeSat zamodelowany od potrzeb do weryfikacji

Posłuchaj tego przewodnika 22 min

Kompleksowy przykład MBSE na jednym małym systemie: CubeSacie 6U do obserwacji Ziemi, prowadzonym od potrzeb interesariuszy przez wymagania, funkcje, architekturę, interfejsy, budżety i weryfikację do dokumentów, które czyta komisja przeglądowa, oraz przez jedną zmianę wymagania, która rozchodzi się po nich wszystkich.

Na tej stronie
  1. Dlaczego jeden przykład od początku do końca
  2. Pobierz przykładowy model
  3. Krok 1: misja i potrzeby interesariuszy
  4. Krok 2: wymagania systemowe
  5. Krok 3: analiza funkcjonalna
  6. Krok 4: architektura fizyczna i alokacja
  7. Krok 5: interfejsy
  8. Krok 6: budżety i analiza
  9. Krok 7: weryfikacja i RVTM
  10. Krok 8: zmiana i jej propagacja
  11. Krok 9: dokumenty generowane z modelu
  12. Cały łańcuch w jednej tabeli
  13. Wypróbuj w Holarch
  14. Co dalej

Dlaczego jeden przykład od początku do końca

Większość objaśnień inżynierii systemów opartej na modelach pokazuje jedną czynność naraz, co ukrywa sedno sprawy. MBSE się opłaca, ponieważ czynności dzielą jeden model, więc wynik każdego kroku jest wejściem następnego, a zmianę wprowadzoną w jednym miejscu można prześledzić do wszystkiego, czego dotyczy. Jedynym sposobem, by to zobaczyć, jest poprowadzenie jednego systemu przez każdy krok.

Ta strona robi to na małym, w pełni publicznym przykładzie: EO-1, fikcyjnym CubeSacie 6U, który fotografuje pola uprawne w czterech pasmach widmowych przy odległości próbkowania terenu 4,5 m i dostarcza skalibrowane produkty zdjęciowe w ciągu 6 godzin od transmisji. Jest na tyle mały, że można go przeczytać w jedno popołudnie, a mimo to ma klienta, linię bazową wymagań, interfejsy z szybkościami transmisji, budżety, kampanię testów z niepowodzeniami i zmianę po utworzeniu linii bazowej.

Kroki odpowiadają procesom technicznym ISO/IEC/IEEE 15288 w ich zwykłej kolejności: potrzeby interesariuszy, wymagania systemowe, definiowanie architektury, analiza, weryfikacja. Rzeczywiste projekty wielokrotnie do nich wracają.

Pobierz przykładowy model

Cały model jest dostępny na dwa sposoby:

  • Pobierz go: CubeSat-EO-1-Example.holarch.json (plik projektu Holarch, około 760 KB). Zaimportuj go przez Zarządzaj projektami → Pliki projektu ▾ → Importuj projekt…. Zob. import i eksport.
  • Wykorzystaj go ponownie: ten sam model, z eksportami CSV jego wymagań, identyfikowalności, RVTM i interfejsów, jest opublikowany jako EO-1 Open MBSE Reference Model na licencji CC BY 4.0, do wykorzystania na zajęciach, w publikacjach i we własnych przykładach.
  • Utwórz go w Holarch: Zarządzaj projektami → Pliki projektu ▾ → Nowy projekt demonstracyjny buduje ten sam model CubeSat EO-1 w nowym projekcie (Holarch 2.2.1 i nowsze zawierają potrzeby, zestaw walidacyjny i warstwę logiczną z pobieranego pliku). Zob. otwieranie projektu demonstracyjnego.

Model korzysta z Lifecycle Modeling Language (LML) dla typów elementów i relacji, a diagramy SysML, takie jak diagramy bloków, przypadków użycia i parametryczne, pokazuje jako widoki tych samych elementów. Nic w tym omówieniu nie zależy od języka: ten sam łańcuch istnieje w każdym dobrze zbudowanym modelu MBSE. Aby zapisać taki model jako tekst, zob. samouczek SysML v2.

Krok 1: misja i potrzeby interesariuszy

Model zaczyna się od ludzi, którym system służy, i od tego, czego od niego potrzebują. Dla EO-1 jest dwóch głównych interesariuszy: Imagery Customer, firma analityki rolniczej, która zleca zadania misji i odbiera produkty, oraz Mission Operator, który planuje przeloty i obserwuje stan statku kosmicznego.

Potrzeby są ujmowane na cztery sposoby, każdy jako część modelu, a nie osobny plik:

  • Przypadki użycia. Diagram przypadków użycia Operate EO-1 System pokazuje sześć z nich: Request Imagery, Plan Imaging Campaign, Collect Imagery, Receive Image Products, Monitor Spacecraft Health i Recover from Safe Mode. Collect Imagery obejmuje (include) planowanie; wyjście z trybu bezpiecznego rozszerza (extend) monitorowanie stanu.
  • Miary skuteczności (MOE). Sześć miar misji mówi, jak dobrze służy ona klientowi: jakość zdjęć, dzienne pokrycie, opóźnienie danych, dokładność celowania, zapas mocy i dostępność łącza, każda z wartością progową i docelową.
  • Surowe potrzeby. Tablica z warsztatów z klientem zawiera stwierdzenia takie jak „Ostrzegaj mnie o stresie upraw w ciągu jednego dnia od przelotu” i „Obserwuj moje pola dwa razy w tygodniu w sezonie wegetacyjnym”. To z tego materiału pisze się wymagania.
  • Potrzeby interesariuszy. Trzy z tych stwierdzeń zapisano jako potrzeby od N1 do N3, każdą powiązaną z formalizującymi ją wymaganiami i walidowaną przez własne zdarzenie w zestawie TS-3 Mission Validation (w modelu referencyjnym EO-1 i w projektach demonstracyjnych utworzonych w Holarch 2.2.1 lub nowszym).

Powiązanie z następnym krokiem jest jawne. Każde wymaganie zapisuje swoje Źródło, na przykład Customer Needs Statement CNS-1 lub Mission Concept Review, więc recenzent może zapytać o pochodzenie dowolnego wymagania i otrzymać odpowiedź z modelu. Śledzenie każdego wymagania wstecz do jego źródła to wsteczna połowa identyfikowalności wymagań.

Krok 2: wymagania systemowe

Potrzeby stają się specyfikacją wymagań systemowych SRS-001 z 32 wymaganiami w sześciu sekcjach: obrazowanie w misji, wyznaczanie i sterowanie orientacją, zasilanie elektryczne, sterowanie i obsługa danych, łączność oraz segment naziemny i operacje. Każde wymaganie jest elementem modelu z atrybutami, a nie akapitem:

Atrybut3.1 Orbit Average Power
ZapisPanele słoneczne muszą generować co najmniej 28 W średniej mocy na orbicie pod koniec okresu eksploatacji.
UzasadnienieŚrednie obciążenie na orbicie w trybie obrazowania wynosi 24 W; 28 W daje 15% zapasu.
TypWymaganie wydajnościowe
Metoda weryfikacjiTest
StatusApproved (na przeglądzie wymagań systemowych)

Trzy praktyki sprawiają, że zbiór jest później użyteczny:

  • Uzasadnienie przy każdym wymaganiu. 15% zapasu z uzasadnienia 3.1 to właśnie to, co sprawdza recenzent, gdy zmienia się obciążenie. Bez niego późniejszej zmiany nie da się ocenić.
  • Dekompozycja i wyprowadzanie. 1.6 Revisit Time (72 godziny) ma dwa elementy podrzędne: 1.6.1 Ground Track Repeat (3 dni) i 1.6.2 Off-Nadir Imaging (25 stopni). 3.1 wynika z (derived from) 1.5 Daily Collection Volume, ponieważ obciążenie związane z obrazowaniem określa zapotrzebowanie na moc.
  • Kontrola jakości przed zatwierdzeniem. Trzy wymagania w przykładzie są celowo słabe. 2.5 brzmi „The spacecraft should recover from safe mode quickly and resume imaging as appropriate”: niewiążący czasownik, niemierzalne określenie i furtka. Kontrola oparta na regułach je oznacza i pozostaje ono w stanie Draft.

Gdy wymagania zatwierdzono na przeglądzie wymagań systemowych, specyfikację zapisano jako linię bazową z trzema podpisami. Wszystko po tym momencie jest zmianą względem linii bazowej, co ma znaczenie w kroku 8. Zob. dokumentację wymagań. Wybrana tu metoda weryfikacji to pierwsza kolumna macierzy weryfikacji wymagań.

Krok 3: analiza funkcjonalna

Analiza funkcjonalna pyta, co system musi robić, zanim zapadnie decyzja, z czego się składa. Na podstawie specyfikacji EO-1 ma funkcję najwyższego poziomu F0 Perform EO-1 Mission, zdekomponowaną na jedenaście funkcji, od F1 Separate and Detumble do F11 Process and Deliver Images. Każda funkcja jest powiązana z wymaganiami, które spełnia: F3 Generate and Store Power spełnia wymagania od 3.1 do 3.4, a F7 Capture Images od 1.2 do 1.5.

Kolejność i logika trafiają do funkcjonalnego schematu blokowego przepływu (FFBD). Po separacji i rozłożeniu paneli zasilanie i sterowanie orientacją działają równolegle. Cykl obrazowania powtarza się na każdej orbicie: odbiór poleceń, wykonanie zdjęć, zapis, a potem albo przesłanie (stan nominalny), albo przejście w tryb bezpieczny (awaria). Na końcu dostarczane są produkty.

Tabela, która wynika z tego kroku, to alokacja wymagań do funkcji. Jej wartość tkwi w lukach: wymaganie, którego nie spełnia żadna funkcja, jest albo niepotrzebne, albo wskazuje brakującą funkcję. W przykładzie 2.5 Safe Mode Recovery i 3.5 Battery Thermal Control na początku nie mają funkcji, co odpowiada ich słabemu brzmieniu; oba wymagają uwagi z tego samego powodu. Zob. dokumentację analizy funkcjonalnej i przewodnik po analizie funkcjonalnej w inżynierii systemów.

Krok 4: architektura fizyczna i alokacja

Architektura fizyczna mówi, z czego składa się system. Misja EO-1 dzieli się na statek kosmiczny, segment naziemny, rakietę nośną lotu współdzielonego i środowisko orbitalne. Statek ma sześć podsystemów (kamera ładunku użytecznego, ADCS, EPS, C&DH, łączność, konstrukcja i termika), a pod nimi części: cztery koła reakcyjne, dwa panele słoneczne, pakiet akumulatorów, jednostkę dystrybucji mocy i radia.

Alokacja łączy tę strukturę z dwoma wcześniejszymi krokami:

  • Funkcje do komponentów. Każda funkcja jest performed by komponent. F3 Generate and Store Power trafia do EPS; jej podfunkcje trafiają poziom niżej: F3.1 Convert Sunlight to Power do paneli słonecznych, a F3.2 Store Battery Energy do pakietu akumulatorów.
  • Wymagania do komponentów. Wymaganie jest satisfied by komponent, który na nie odpowiada: 1.2 do 1.4 przez kamerę ładunku użytecznego, 3.1 przez panele słoneczne, 3.2 przez pakiet akumulatorów.

Gdy obie alokacje są gotowe, model może odpowiedzieć na pytania, na które dokumenty odpowiadają słabo: które wymagania przenosi EPS, które funkcje przestają działać po awarii szukacza gwiazd, które części nie mają za sobą żadnego wymagania. Zob. dokumentację identyfikowalności; przewodnik po analizie funkcjonalnej omawia krok po kroku alokację funkcji do komponentów.

Krok 5: interfejsy

Interfejsy to miejsca, w których pojawiają się problemy integracyjne, więc model zapisuje każdy z nich jako element z dwoma końcami, przenoszonymi elementami i przepustowością. EO-1 ma interfejsy od IF-01 do IF-15 i kilka na poziomie części: linie zasilania z EPS do każdego podsystemu, magistrale danych między komputerem pokładowym a ładunkiem użytecznym, ADCS i radiami, łącza radiowe z Ziemią oraz portal klienta.

Elementy pochodzą z analizy funkcjonalnej: funkcja Capture Images wytwarza Image Strip, funkcja Store Payload Data go odbiera, a przenosi go interfejs między realizującymi je komponentami, IF-05 Payload Interface. Ponieważ pasek obrazu ma szybkość transmisji (480 Mb/s), a łącze przepustowość (400 Mb/s), model może porównać jedno z drugim:

IF-05 przekracza przepustowość: 480 Mb/s na łączu 400 Mb/s. W projekcie opartym na dokumentach ta niezgodność leży między dwoma dokumentami napisanymi przez dwie osoby. W modelu jest wynikiem kontroli z trzema możliwymi naprawami, każdą identyfikowalną: zwiększenie parametrów łącza, dodanie kompresji na pokładzie i obniżenie szybkości paska albo zapisanie otwartej kwestii jako TBR przy wymaganiu.

Dokumenty kontroli interfejsów (ICD) są widokami tych samych elementów. ICD dla IF-10 Space-to-Ground Link pokazuje statek kosmiczny i segment naziemny z łączem w górę UHF i łączem w dół w paśmie S pod nim i eksportuje się do Worda. Zob. dokumentację interfejsów i przewodnik po dokumentach kontroli interfejsów i zarządzaniu interfejsami.

Krok 6: budżety i analiza

Budżety zamieniają architekturę w liczby, które można porównać z granicami. Każda część ma masę i pobór mocy z podstawą (szacowana, obliczona lub zmierzona), a każda podstawa ma własną rezerwę. Drzewo je sumuje:

BudżetNajlepsze oszacowanieZ rezerwąAlokacjaZapas
Masa9,63 kg10,4 kg12 kg1,6 kg (13,4%)
Średni pobór mocy na orbicie23 W25 W28 W3 W (10,7%)

Obie sumy spełniają wymagany 10-procentowy zapas, ale zestawienie pokazuje, gdzie leży ryzyko: kamera ładunku użytecznego, z 2,64 kg wraz z rezerwą wobec alokacji 2,75 kg, ma 4% zapasu i jest oznaczona jako zapas niski. Zmierzenie kamery obniżyłoby jej rezerwę z 10% do 3% i przywróciło zapas powyżej 10%.

Trzy techniczne miary wydajności (TPM) śledzą w czasie najważniejsze liczby: masę statku, zapas średniej mocy na orbicie i szybkość transmisji danych z ładunku użytecznego. Zapas mocy jest oznaczony jako zagrożony, ponieważ spadł na przeglądzie projektu wstępnego, gdy dodano obciążenie grzałki ładunku użytecznego.

Analiza inżynierska znajduje się w tym samym modelu. Diagram parametryczny EPS Power Budget zawiera równania, które wymiarują panele i akumulator (wytwarzanie energii słonecznej, głębokość rozładowania akumulatora, średnia moc paneli na orbicie i kontrola zapasu mocy), a każda zmienna jest powiązana z wartością przy części. Te równania spełniają (satisfy) 3.1 i 3.3, więc pojawiają się w śladzie jak każdy inny element. Symulacja scenariusza operacyjnego dla jednego przelotu obrazowania, z czasami trwania oraz zasobami akumulatora i pamięci, szacuje czas cyklu planowania względem wymagania 6.5. Zob. dokumentację budżetów i TPM oraz dokumentację symulacji. Dwa przewodniki rozwijają analizę: analiza kompromisów z ważoną macierzą decyzyjną do wyboru między wariantami projektu oraz symulacja Monte Carlo do zamiany oszacowania punktowego na prawdopodobieństwo spełnienia wymagania.

Krok 7: weryfikacja i RVTM

Weryfikacja zamyka pętlę z powrotem do wymagań. Każde wymaganie ma zaplanowaną metodę (inspekcja, analiza, demonstracja lub test) i jest verified by jeden lub więcej przypadków testowych. EO-1 ma 19 przypadków testowych weryfikacji w dwóch zestawach, testach kwalifikacyjnych statku oraz testach łączności i segmentu naziemnego, a także zestaw walidacyjny z jednym zdarzeniem na każdą potrzebę interesariusza. Każdy z nich zapisuje procedurę, konfigurację, oczekiwany wynik i rzeczywisty wynik.

Macierz identyfikowalności weryfikacji wymagań (RVTM) sumuje wyniki dla każdego wymagania:

Odczytanie jej tak, jak zrobiłaby to komisja przeglądowa:

  • 11 z 32 zaliczonych. Reszta to pozostała praca, posortowana według rodzaju.
  • 2.1 Pointing Accuracy niezaliczone. TC-04 zmierzył 0,14 stopnia dla 3 z 20 celów przy granicy 0,1 stopnia. Ponieważ 2.2 Pointing Stability korzysta z tego samego TC-04, również nie przechodzi. W modelu z niezaliczonym testem powiązany jest problem, a ryzyko Reaction Wheel Failure jest ograniczane zadaniem diagnozy tarcia w kołach.
  • 4.3 Fault Detection niezaliczone. TC-09 zmierzył wejście w tryb bezpieczny po 14 sekundach wobec 10, ponieważ układ watchdog odpytuje zbyt wolno. Zadanie naprawy i ponownego wykonania TC-09 jest na tablicy zespołu inżynierskiego.
  • 1.6 Revisit Time nie ma własnego testu. Jego status wynika ze statusów elementów podrzędnych: 1.6.1 zaliczone analizą, 1.6.2 jeszcze niewykonane, więc 1.6 jest niewykonane.
  • 2.5 Safe Mode Recovery jest niezweryfikowane. Nie ma metody ani testu; to to samo słabe wymaganie z kroku 2. Luki zwykle skupiają się na wymaganiach, które nigdy nie zostały dobrze napisane.

Zob. dokumentację weryfikacji i przewodnik po macierzy weryfikacji wymagań (RVTM).

Krok 8: zmiana i jej propagacja

Oto powód, by trzymać to wszystko w jednym modelu. Po przeglądzie projektu wstępnego średnie obciążenie na orbicie wzrosło do 26 W. Wymaganie 3.1 zmienia się z 28 W na 30 W, z nowym uzasadnieniem: „Średnie obciążenie na orbicie wzrosło po PDR do 26 W; 30 W utrzymuje 15% zapasu.”

Dwie rzeczy dzieją się jednocześnie:

  • Wymaganie traci status Approved. Jego tekst zmienił się po zatwierdzeniu, więc wraca do In Review, a porównanie z linią bazową SRR wymienia zmianę słowo po słowie.
  • Jego powiązania w dół łańcucha stają się podejrzane. Każdy element, który spełnia lub weryfikuje 3.1, oceniono względem 28 W. Każde z tych powiązań jest teraz oznaczone do przeglądu.

Sześć podejrzanych elementów obejmuje cztery z wcześniejszych kroków:

Podejrzany elementZ krokuPytanie do rozstrzygnięcia
F3 Generate and Store Power, F3.1 Convert Sunlight to Power3, analiza funkcjonalnaCzy funkcje nadal opisują to, co jest potrzebne przy 30 W?
1.3.1 Solar Arrays4, architekturaCzy wymiarowanie paneli nadal się domyka?
EQ-1.1 Solar Power Generation, EQ-1.4 Power Margin Check6, analizaCzy równania i alokacja mocy 28 W potrzebują nowych wartości?
TC-06 Solar Array Power Test7, weryfikacjaCzy zaliczony test nadal dowodzi nowej wartości?

Każdy przegląd kończy się decyzją zapisaną w modelu. TC-06 oczekuje co najmniej 72 W mocy szczytowej i zmierzył 75,1 W. Według EQ-1.3 (średnia moc na orbicie = moc szczytowa × 0,62 udziału oświetlenia × 0,6 sprawności toru zasilania) 75,1 W daje około 27,9 W średnio na orbicie, mniej niż nowe 30 W; panele potrzebują około 80,6 W mocy szczytowej. Powiązanie TC-06 pozostaje więc podejrzane, a przegląd otwiera zadanie ponownego sprawdzenia wymiarowania paneli i powtórzenia testu z granicą 80,6 W. Panele słoneczne pozostają podejrzane z tego samego powodu, dopóki wymiarowanie się nie domknie. RVTM pokazuje znak ostrzegawczy przy 3.1 i TC-06 do zakończenia przeglądu, więc nikt nie odczyta starego „Passed” jako aktualnego.

Ten sam zbiór można znaleźć przed zmianą: analiza wpływu od 3.1 o jeden poziom wzdłuż powiązań identyfikowalności wyróżnia osiem elementów: tych samych sześć oraz 1.5 Daily Collection Volume (3.1 z niego wynika) i TPM-2 Orbit-Average Power Margin (specyfikuje 3.1). Tych dwóch nie oznaczono: 1.5 leży przed zmianą w łańcuchu, a powiązanie specifies nie jest jednym z tych, za którymi podąża reguła podejrzanych powiązań, więc przegląda się je ręcznie. Na tym polega praktyczna różnica między MBSE a zbiorem dokumentów: pytanie „na co wpływa ta zmiana?” ma odpowiedź, która pochodzi z powiązań, a nie z pamięci. Zob. powiązania do przeglądu, przewodnik po identyfikowalności wymagań i przykład analizy wpływu zmian.

Krok 9: dokumenty generowane z modelu

Recenzenci nadal czytają dokumenty, a umowy nadal je wymieniają. W pracy opartej na MBSE dokumenty powstają z modelu, więc nie mogą się od niego rozjechać:

  • Specyfikacja jest widokiem. SRS-001 z kroku 2 to same wymagania w kolejności dokumentu. Eksport do Worda wypełnia historię zmian i zatwierdzenia na podstawie jej linii bazowych.
  • Macierze są blokami na żywo. Raport statusu weryfikacji może zawierać blok RVTM ograniczony do SRS-001. Blok przechowuje tylko to, co ma pokazać; wiersze są budowane od nowa przy każdym wyświetleniu lub eksporcie dokumentu, a luki są wyróżnione.
  • Dokumenty interfejsów i alokacji powstają z ICD i analizy funkcjonalnej jako pliki Worda.

Gdy TC-09 zostanie powtórzony i zaliczony, raport pokaże 4.3 jako zaliczone przy najbliższym otwarciu lub eksporcie, bez edytowania raportu. Zob. dokumentację generowania dokumentów; przewodnik po dokumentach kontroli interfejsów pokazuje tę samą ideę dla ICD.

Cały łańcuch w jednej tabeli

Prześledzenie jednej potrzeby przez model pokazuje wszystkie zbudowane wyżej powiązania:

KrokElementJak jest powiązany
PotrzebaCustomer Needs Statement CNS-1; przypadek użycia Collect Imagery1.5 podaje CNS-1 jako swoje źródło; przypadek użycia jest śledzony od 1.5
Wymaganie1.5 Daily Collection Volume (3,2 GB dziennie)3.1 z niego wynika
Wymaganie3.1 Orbit Average Power (teraz 30 W)spełniane przez F3.1, panele słoneczne i dwa równania
FunkcjaF3.1 Convert Sunlight to Powerwykonywane przez panele słoneczne
Komponent1.3.1 Solar Arraysich powierzchnia ogniw, sprawność i moc szczytowa zasilają EQ-1.1
AnalizaEQ-1.1 Solar Power Generation, EQ-1.4 Power Margin Checkspełniają 3.1
WeryfikacjaTC-06 Solar Array Power Test (zmierzono 75,1 W)weryfikuje 3.1
DokumentBlok RVTM w raporcie statusu weryfikacjipokazuje 3.1 z wynikiem TC-06

Wypróbuj w Holarch

  1. Utwórz model poleceniem Zarządzaj projektami → Pliki projektu ▾ → Nowy projekt demonstracyjny albo zaimportuj pobrany plik poleceniem Importuj projekt… w tym samym menu.
  2. Otwórz Potrzeby i wymagania → Dokumenty → EO-1 System Requirements Specification i przeczytaj wymaganie 3.1.
  3. Otwórz Zachowanie → Analiza funkcjonalna, aby zobaczyć tabelę alokacji i Przepływ i FFBD.
  4. Otwórz Interfejsy → Rejestr interfejsów i wskaż Przekroczona przepustowość przy IF-05.
  5. Otwórz Architektura → Budżety i TPM i przełącz Wielkość na Pobór mocy.
  6. Otwórz Weryfikacja → RVTM i kliknij kartę Niezaliczony.
  7. Otwórz Potrzeby i wymagania → Powiązania do przeglądu i kliknij Różnice w wierszu TC-06, aby zobaczyć zmianę, względem której go oceniono. Zostaw go nieprzejrzanym do ponownego testu; Oznacz jako przejrzane… z komentarzem zapisuje przegląd, który nie wykazał wpływu.
  8. Utwórz dokument przyciskiem + Nowy dokument, kliknij w jego opis, wybierz + → Macierz…, wskaż RVTM z zakresem EO-1 System Requirements Specification i kliknij Wstaw.

Aby w ten sam sposób zbudować model własnego systemu, zacznij od pierwszych kroków i przejdź przez etapy z przewodnika po procesie SE.

Co dalej