Przewodnik · Praktyka MBSE
Inżynieria linii produktów i zarządzanie wariantami w MBSE
Większość systemów powstaje w więcej niż jednej wersji. Inżynieria linii produktów modeluje wspólny projekt raz i świadomie zarządza różnicami: model cech mówi, co może się zmieniać, konfiguracje mówią, co wybrał każdy produkt, a każde wymaganie, komponent i test mówi, do których produktów należy. Ten przewodnik wyjaśnia metodę (model 150%, modele cech, poprawne konfiguracje, zakres obowiązywania oraz dokumenty, weryfikację i linie bazowe dla każdego produktu), a następnie przechodzi ją na przykładzie CubeSata budowanego w dwóch wersjach.
Na tej stronie
- Czym jest inżynieria linii produktów
- Model 150%
- Modele cech
- Konfiguracje i ich poprawność
- Wiązanie zmienności z modelem
- Parametry dla każdej konfiguracji
- Zakres obowiązywania według numeru seryjnego i daty
- Dokumenty, weryfikacja i linie bazowe dla każdej konfiguracji
- Typowe błędy
- Przykład: EO-1 Flight i EO-1 Lite
- Linie produktów w Holarch
- Najczęściej zadawane pytania
- Wypróbuj w Holarch
- Ćwiczenie: znajdź i napraw cztery błędy linii produktów
- Co dalej
Czym jest inżynieria linii produktów
Linia produktów to rodzina produktów, które dzielą większość jednego projektu i różnią się w kilku znanych miejscach. Statek kosmiczny klienta startowego i tańsza wersja komercyjna, pojazd sprzedawany z trzema rozmiarami akumulatora, radar w wariancie krajowym i eksportowym, kolejne bloki modernizacji stacji naziemnej: każdy z nich to jeden projekt z wariantami. Inżynieria linii produktów (PLE) to dyscyplina budowania i utrzymywania takiej rodziny jako jednego zaprojektowanego zasobu, a nie zbioru odrębnych projektów.
Alternatywą jest klonowanie i utrzymywanie kopii (clone and own): skopiuj model, dokumenty i plany testów pierwszego produktu, a następnie edytuj kopię dla drugiego. Na początku jest to szybkie, później kosztowne. Każdą poprawkę trzeba wprowadzić w każdej kopii, nikt nie potrafi powiedzieć, które różnice są zamierzone, a kopie się rozchodzą.
PLE zastępuje kopie trzema rzeczami:
- Jednym wspólnym modelem, który zawiera każde wymaganie, funkcję, komponent, interfejs i test każdego produktu.
- Jawnym opisem zmienności: wyborów, którymi produkty się różnią, i reguł między nimi.
- Wiązaniem każdego zmiennego elementu z wyborami, od których zależy, tak aby dowolny produkt można było na żądanie wyprowadzić ze wspólnego modelu.
ISO/IEC 26550 opisuje model referencyjny inżynierii linii produktów oprogramowania i systemów. Oddziela inżynierię dziedziny, czyli pracę nad wspólnymi zasobami i ich zmiennością, od inżynierii aplikacji, czyli pracy nad wyprowadzeniem i dostarczeniem z nich jednego produktu. ISO/IEC 26580 dodaje metody i możliwości narzędzi dla opartej na cechach formy PLE, którą stosuje ten przewodnik. Warianty produktów należą też do zarządzania konfiguracją: ISO/IEC/IEEE 15288 włącza identyfikację konfiguracji i linie bazowe do swojego procesu zarządzania konfiguracją, a SAE EIA-649 traktuje zakres obowiązywania, czyli egzemplarze, do których odnosi się konfiguracja, jako część identyfikacji konfiguracji.
Kiedy linia produktów się opłaca
PLE ma koszt wdrożenia: model cech do uzgodnienia i wiązanie do utrzymywania. Opłaca się, gdy:
- dwa lub więcej produktów dzieli większość wymagań, funkcji i architektury;
- zmiana wspólnej części powinna dotrzeć do każdego produktu;
- każdy produkt nadal potrzebuje własnej specyfikacji, zapisu weryfikacji i linii bazowych;
- spodziewane są nowe warianty, więc różnice trzeba opisać raz i używać ponownie.
Nie opłaca się dla jednego produktu, który zmienia się w czasie: egzemplarze budowane kolejno ze zmianami części potrzebują tylko zakresu obowiązywania.
Model 150%
Wspólny model linii produktów nazywa się często modelem 150%. Zawiera sumę wszystkich produktów: oba radia, gdy jeden produkt ma radio pasma S, a inny pasma X, moduł napędowy, który niektóre produkty mogą mieć, wymaganie szyfrowania, o które poprosił tylko jeden klient.
Każdy produkt jest jego widokiem 100%: elementami, które należą do tego produktu, z jego wartościami, wyprowadzonymi, a nie skopiowanymi. To daje metodzie jej główną właściwość: zmianę wspólnego elementu wprowadza się raz i od razu jest ona w każdym produkcie, a zmiana elementu zmiennego dociera tylko do produktów, do których on należy.
W modelu 150% trzeba przedstawić dwa rodzaje różnic:
- Obecność: element jest w niektórych produktach, a w innych nie (radio pasma X, wymaganie szyfrowania, test łącza w paśmie X).
- Wartość: element jest w każdym produkcie, ale w niektórych z inną wartością (dzienna ilość danych 3 GB w jednym produkcie i 1 GB w innym, masa, wynik testu).
Trzecią różnicę, czas (które egzemplarze lub daty produkcji), obsługuje zakres obowiązywania.
Modele cech
Cecha to właściwość produktu, którą może wybrać klient, rynek lub decyzja inżynierska: „X-band Downlink”, „Encrypted Downlink”, „Propulsion”. Model cech układa cechy w drzewo i dodaje reguły, które mówią, jakie kombinacje są dozwolone. Notacja wywodzi się z analizy dziedziny zorientowanej na cechy (FODA) z początku lat 90. i jest dziś najpowszechniejszym sposobem opisu zmienności w liniach produktów.
Każda cecha i każda grupa cech podrzędnych ma jedną z niewielkiego zestawu reguł:
| Reguła | Znaczenie | Przykład |
|---|---|---|
| Obowiązkowa | Każdy produkt, który ma cechę nadrzędną, ma tę cechę. | Każdy statek kosmiczny ma łącze w dół. |
| Opcjonalna | Wybierana dla każdego produktu. | Szyfrowanie, napęd. |
| Alternatywa (wybierz jedną) | Dokładnie jedna cecha podrzędna z grupy na produkt. | Łącze w dół działa w paśmie S albo X, nigdy w obu i nigdy w żadnym. |
| Lub (wybierz co najmniej jedną) | Jedna lub więcej cech podrzędnych na produkt. | Zestaw czujników: widzialny, podczerwony lub oba. |
| Wymaga | Wybór tej cechy wymusza inną. | Szyfrowanie wymaga radia pasma X, którego modem je obsługuje. |
| Wyklucza | Te dwie cechy nigdy nie występują razem. | Rozkładana antena wyklucza opcję objętości w stanie złożonym. |
| Ograniczenie | Dowolny inny warunek zapisany jako wyrażenie logiczne nad cechami. | Napęd i nie mały akumulator. |
Nazywaj cechy od produktu, a nie od dokumentów czy części: „X-band Downlink”, a nie „Sekcja 5, opcja B” ani „Radio P/N 4471”. Jedna cecha zwykle odpowiada kilku komponentom, wymaganiom i testom; trzymaj drzewo cech i drzewo komponentów osobno i pozwól, by łączyło je wiązanie. Wpisuj każdą regułę do modelu, gdy tylko jest znana.
Konfiguracje i ich poprawność
Konfiguracja to jeden produkt: nazwany wybór cech, na przykład „EO-1 Lite: łącze w dół w paśmie S, bez szyfrowania, bez napędu”. Konfiguracja to to, co kupuje klient, dla czego pisze się specyfikację, co weryfikuje kampania testów i co zamraża linia bazowa.
Efektywny wybór konfiguracji jest większy niż cechy, które ktoś zaznaczył. Obejmuje też cechy nadrzędne każdej wybranej cechy, obowiązkowe cechy podrzędne każdej wybranej cechy oraz obowiązkowe cechy w korzeniu. Element powiązany z cechą nadrzędną jest więc w każdym produkcie, który wybrał którąkolwiek z jej cech podrzędnych.
Konfiguracja jest poprawna, gdy jej efektywny wybór spełnia każdą regułę modelu cech. Sprawdzenie każdej konfiguracji daje jedną z trzech odpowiedzi:
- Poprawna: każda reguła jest spełniona.
- Narusza regułę: na przykład produkt wybrał szyfrowanie bez radia pasma X, którego ono wymaga.
- Niekompletna: brakuje wyboru, na przykład nie ma pasma łącza w dół w grupie „wybierz jedną”.
Poprawność to najtańsza kontrola w PLE: niepoprawna konfiguracja to produkt, którego nie da się zbudować zgodnie ze specyfikacją, wykryty przy jego definiowaniu, a nie przy integracji. Sprawdzaj też model cech: cecha, której nie wybiera żadna konfiguracja, to przyszła opcja albo zbędny balast.
Liczba możliwych konfiguracji szybko rośnie: dziesięć niezależnych cech opcjonalnych pozwala na 1024 kombinacje. Rzeczywiste linie produktów świadomie definiują kilka konfiguracji, a resztę przestrzeni traktują jako nieoferowaną.
Wiązanie zmienności z modelem
Model cech mówi, co może się zmieniać. Wiązanie mówi, które elementy modelu zależą od których wyborów. Każdy element zmienny ma warunek obecności: wyrażenie logiczne nad cechami (i rzadko konfiguracjami), które jest prawdziwe dla produktów zawierających ten element. Elementy bez takiego warunku są w każdym produkcie, a w dobrze zbudowanej linii produktów to większość modelu.
Wiązanie musi obejmować każdy rodzaj elementu, inaczej widoki 100% będą niespójne:
- Wymagania: wymaganie, o które prosili tylko niektórzy klienci, wiąże się z cechą, którą wybrali. Wymaganie, które ma każdy produkt, ale z inną wartością, nie jest wiązane; zamiast tego dostaje wartość dla każdej konfiguracji.
- Funkcje: zwykle wspólne; funkcja jest zmienna tylko wtedy, gdy produkt robi coś, czego inne nie robią.
- Komponenty i interfejsy: radio pasma X, jego interfejs danych i łącze RF są powiązane z tą samą cechą. Interfejs, którego oba końce nigdy nie występują w jednym produkcie, to błąd wiązania.
- Testy i weryfikacja: test łącza w paśmie X należy tylko do produktów z radiem pasma X. Test, który wykonują oba produkty, pozostaje wspólny i zapisuje jeden wynik na produkt.
- Relacje: powiązanie satisfies lub verifies zwykle podąża za swoimi końcami. Wiąż relację osobno tylko wtedy, gdy jej oba końce występują razem w kilku produktach, ale powiązanie obowiązuje tylko w niektórych.
Zapisuj warunki obecności w kategoriach cech, a nie konfiguracji. „X-band Downlink” pozostaje poprawne po dodaniu trzeciego produktu z radiem pasma X; „EO-1 Flight” po cichu pomija nowy produkt. Konfigurację wymieniaj w warunku tylko dla naprawdę jednorazowego elementu, na przykład etykiety dla konkretnego klienta.
Parametry dla każdej konfiguracji
Wiele różnic to wartości, a nie obecność: ilość danych, alokacja masy, projektowany czas życia. Osobne wymaganie dla każdego produktu i każdej wartości mnożyłoby elementy i dzieliło ich powiązania.
Lepszy wzorzec to jeden element z wartością bazową i własną wartością dla konfiguracji tam, gdzie się różni. Element zachowuje jedną tożsamość (jeden numer, jeden zestaw powiązań, jedną historię), a widok każdego produktu pokazuje jego własną wartość. Konfiguracja bez własnej wartości używa wartości bazowej.
Nadawaj własną wartość tylko tam, gdzie wartość naprawdę się różni, aby zmiana wartości bazowej nadal docierała do każdego innego produktu. Sprawdzaj też tekst wokół wartości: uzasadnienia, progi testów i wymagania wyprowadzone często przytaczają liczbę, a każde takie przytoczenie wymaga tego samego potraktowania, inaczej widok produktu przeczy sam sobie. Przykład zawiera jeden taki przypadek.
Zakres obowiązywania według numeru seryjnego i daty
Zakres obowiązywania mówi, od którego egzemplarza lub daty produkcji element obowiązuje. Odpowiada na inne pytanie niż warunek obecności:
| Warunek obecności (Dotyczy) | Zakres obowiązywania | |
|---|---|---|
| Pytanie | Które produkty zawierają element? | Do których egzemplarzy lub dat produkcji się odnosi? |
| Zapis | Wyrażenie nad cechami i konfiguracjami | Zakresy numerów seryjnych, takie jak 1-20, 25, 40-, oraz zakres dat |
| Typowe zastosowanie | Opcje, warianty, wybory klientów | Zmiany części w trakcie produkcji, modernizacje blokowe, modyfikacje egzemplarzy już zbudowanych |
| Puste oznacza | Każdy produkt | Każdy egzemplarz, zawsze |
Oba się łączą: element jest w widoku, gdy należy do produktu i obowiązuje dla oglądanego egzemplarza lub daty. Zmianę części od numeru seryjnego 2 modeluje się jako dwa elementy: starą część z zakresem obowiązywania „SN 1” i nową z „SN 2 i późniejsze”, obie z tym samym warunkiem obecności. Dzięki temu oba projekty pozostają w modelu, a zapis wykonania egzemplarza 1 pozostaje dokładny po zmianie egzemplarza 2.
Konfiguracja ma własny zakres obowiązywania: numery seryjne zbudowane według niej. Zapisuje on, które egzemplarze są którym produktem; nie filtruje elementów. Dwie konfiguracje, których zakresy numerów seryjnych się nakładają, zwykle wskazują na błąd numeracji.
Dokumenty, weryfikacja i linie bazowe dla każdej konfiguracji
Sens modelu 150% polega na tym, że każdy produkt nadal dostaje wszystko, co miałby projekt jednoproduktowy:
- Dokumenty dla każdej konfiguracji. Specyfikacja wygenerowana dla jednego produktu pomija sekcje, które go nie dotyczą, pokazuje wartości tego produktu i na stronie tytułowej podaje, którą konfigurację (i w razie potrzeby który numer seryjny lub datę) opisuje. Numery sekcji w takim dokumencie to numery widoku: zamykają luki po usuniętych sekcjach, a numery zapisane w modelu pozostają takie same dla każdego produktu.
- Weryfikacja dla każdej konfiguracji. „Zweryfikowane” oznacza zweryfikowane dla jednego produktu. Wymaganie wspólne dla dwóch produktów może być zweryfikowane dla jednego i nadal otwarte dla drugiego, dlatego wyniki zapisuje się dla każdej konfiguracji, a macierz weryfikacji czyta się dla każdej konfiguracji osobno.
- Linie bazowe dla każdej konfiguracji. Przegląd projektu produktu zamraża ten produkt. Linia bazowa konfiguracji zapisuje całą linię produktów oznaczoną przeglądaną konfiguracją, więc można ją porównać z późniejszym stanem tego samego produktu lub z innym produktem w tym samym momencie.
- Kontrola zmian dla każdej konfiguracji. Wniosek o zmianę powinien mówić, które produkty zmienia. Zmiana wspólnego elementu zmienia każdy produkt; zmiana własnej wartości jednej konfiguracji zmienia tylko tę jedną.
Typowe błędy
| Błąd | Co idzie nie tak | Lepiej |
|---|---|---|
| Klonowanie i utrzymywanie kopii jako rozwiązanie tymczasowe | Kopia staje się trwała; poprawki docierają do jednego produktu, a do drugiego nie. | Zacznij drugi produkt jako konfigurację pierwszego modelu. |
| Cechy nazwane od dokumentów lub części | Model cech staje się listą części, a każda zmiana projektu go przepisuje. | Nazywaj cechy od wyborów widocznych dla klienta; niech wiązanie przypisze je do części. |
| Warunki obecności wymieniające konfiguracje | Nowy produkt po cichu nie dostaje elementów powiązanych z „CFG-1”. | Wiąż z cechami; wymieniaj konfigurację tylko dla elementów jednorazowych. |
| Kopie zamiast własnych wartości | Dwa wymagania „Daily Data Volume”, każde z połową powiązań. | Jedno wymaganie z wartością bazową i własną wartością dla każdej konfiguracji. |
| Nieaktualne przytoczone wartości | Uzasadnienie lub próg nadal przytacza wartość bazową w produkcie, który ma własną. | Przeglądaj widok każdego produktu, a nie tylko model 150%. |
| Reguły trzymane poza modelem | Konfiguracja, której nie da się zbudować, przechodzi przegląd. | Zapisuj reguły wymaga, wyklucza i ograniczenia w modelu cech; sprawdzaj każdą konfigurację. |
| Niespójnie powiązane interfejsy | Interfejs, którego końce nigdy nie występują w jednym produkcie, albo komponent bez swojego interfejsu. | Wiąż komponent, jego interfejsy i testy z tą samą cechą; uruchamiaj kontrole spójności. |
| Weryfikacja liczona dla całej linii | Wymaganie pokazuje „zweryfikowane”, bo jeden produkt przeszedł test. | Czytaj macierz weryfikacji dla każdej konfiguracji osobno. |
Przykład: EO-1 Flight i EO-1 Lite
Przykładem jest EO-1, fikcyjny CubeSat 6U, który fotografuje pola uprawne, zamodelowany w Holarch jako projekt LML. To ten sam model co w kompleksowym przykładzie MBSE. Demo buduje EO-1 jako dwa produkty:
- EO-1 Flight, statek kosmiczny dla klienta startowego, którego umowa wymaga pełnych scen dostarczanych w jednym przelocie i szyfrowanych w trakcie transmisji;
- EO-1 Lite, tańszy statek kosmiczny dla komercyjnych nabywców zdjęć, z łączem w dół w paśmie S z pierwotnego projektu.
Przewodnik po analizie kompromisów porównuje pasma S i X dla łącza w dół i wybiera pasmo S ze względu na koszt i obsługę przez stacje naziemne. Ta decyzja obowiązuje dla produktu komercyjnego. Jej analiza wrażliwości pokazała, że pasmo X wygrywa, gdy szybkość transmisji ma dużą wagę, a tak jest w przypadku klienta startowego; linia produktów zachowuje obie odpowiedzi.
Model cech
Na stronie Kontrola i przeglądy → Linia produktów EO-1 ma pięć cech:
| Cecha | Rodzaj | Cechy podrzędne | Reguły | Znaczenie |
|---|---|---|---|---|
| F-1 Downlink | Obowiązkowa | Wybierz jedną | Każdy produkt ma dokładnie jedno pasmo łącza w dół. | |
| F-2 S-band Downlink | Opcjonalna (podrzędna względem F-1) | 2,2 GHz przy 10 Mbps przez partnerską sieć stacji naziemnych. | ||
| F-3 X-band Downlink | Opcjonalna (podrzędna względem F-1) | 8 GHz przy 100 Mbps, do dostarczania pełnych scen w tym samym przelocie. | ||
| F-4 Encrypted Downlink | Opcjonalna | wymaga F-3 | Dane ładunku użytecznego szyfrowane w trakcie transmisji. | |
| F-5 Propulsion | Opcjonalna | wymaga F-3 | Silnik na zimny gaz do utrzymania orbity. Mieści się tylko obok radia pasma X. Przeanalizowany; żaden produkt go jeszcze nie ma. |
Grupa „wybierz jedną” jest sercem modelu: oba radia są alternatywami, więc żaden produkt nie może mieć obu ani żadnego. Dwie reguły wymaga zapisują fakty inżynierskie: szyfrowanie działa w modemie pasma X, a silnik mieści się tylko w układzie, który zwalnia radio pasma X.
Dwie konfiguracje i ich werdykty
| Konfiguracja | Status | Numery seryjne | Wybiera | Werdykt |
|---|---|---|---|---|
| CFG-1 EO-1 Flight | Wydane | 1–2 | F-3 X-band Downlink, F-4 Encrypted Downlink | Poprawna |
| CFG-2 EO-1 Lite | Wersja robocza | 3 i późniejsze | F-2 S-band Downlink | Poprawna |
Obie konfiguracje zawierają też F-1 Downlink jako obowiązkową cechę w korzeniu i jako cechę nadrzędną wybranego pasma; siatka oznacza ją jako domniemaną. Aby zobaczyć działanie reguł, zaznacz Encrypted Downlink w kolumnie CFG-2. Werdykt zmienia się na „Narusza: Encrypted Downlink wymaga X-band Downlink”. Szyfrowanie w produkcie Lite byłoby zmianą projektu, a nie zmianą konfiguracji. Cofnij zaznaczenie klawiszami ⌘Z / Ctrl+Z.
Co należy do którego produktu
Większość EO-1 ma puste pole Dotyczy: konstrukcja, system zasilania, kamera, łącze poleceń, oprogramowanie pokładowe i większość wymagań są w obu produktach. Elementy, które się różnią, są powiązane z cechami, nigdy z konfiguracją:
| Dotyczy | Elementy | W |
|---|---|---|
| F-2 S-band Downlink | 1.5.2 S-band Transmitter; wymaganie 5.1 S-band Downlink Rate | EO-1 Lite |
| F-3 X-band Downlink | 1.5.3 X-band Payload Radio; interfejsy IF-08.1 X-band Data Interface i IF-12.1 X-band Downlink; wymaganie 5.5 X-band Downlink Rate; przypadek testowy TC-21 X-band Link Test | EO-1 Flight |
| F-4 Encrypted Downlink | Wymaganie 4.4 Downlink Encryption | EO-1 Flight |
Radio pasma X jest powiązane razem ze wszystkim, co od niego zależy: dwoma interfejsami, wymaganiem, które spełnia, i testem, który weryfikuje to wymaganie. Wykonuje też tę samą operację łącza w dół co nadajnik pasma S, a w każdym produkcie obecne jest tylko jedno z dwóch radiów, więc funkcja jest wspólna, a jej wykonawca się zmienia.
Wiązanie nie jest kompletne, a przegląd widoku EO-1 Flight pokazuje gdzie. Wyszukaj w tym widoku „S-band”: wymaganie 5.3 Downlink Link Margin („The S-band downlink shall close with at least 3 dB link margin…”), przypadek testowy TC-10 S-band Link Test i interfejs IF-12 S-band Downlink nie mają pola Dotyczy, więc są też w EO-1 Flight, produkcie bez radia pasma S. Kontrole modelu tego nie widzą: elementy są spójne jako powiązania, a wariant wymienia tylko ich tekst. Każdy wymaga decyzji: powiąż go z F-2 i dodaj odpowiednik dla pasma X tam, gdzie go brakuje (5.3 go nie ma; IF-12.1 i TC-21 już istnieją), albo przeredaguj go tak, by obowiązywał dla obu pasm. Wyszukiwanie w widoku każdego produktu nazw wariantów, których on nie ma, to tani krok przeglądu w każdej linii produktów.
Ponieważ wiązanie używa cech, przyszły trzeci produkt z radiem pasma X i bez szyfrowania automatycznie otrzymałby radio, jego interfejsy i TC-21, a pominąłby 4.4.
Wartość, która się różni: 5.4 Daily Data Volume
Wymaganie 5.4 Daily Data Volume jest w obu produktach, więc nie jest powiązane. Jego tekst bazowy brzmi „The ground segment shall receive at least 3 GB of payload data each day.” Komercyjni nabywcy EO-1 Lite potrzebują mniej, więc CFG-2 ma własną wartość: „at least 1 GB”. Wybierz Wyświetl jako ▾ → CFG-2 EO-1 Lite i otwórz 5.4: opis podaje 1 GB i ma etykietę Wartość CFG-2. W widoku Wszystkie konfiguracje pole jest oznaczone jako Różni się. 5.4 zachowuje jeden numer, jeden zestaw powiązań i jedną historię.
Liczby za tym stojące są proste. Przy 10 Mbps 8-minutowy przelot w paśmie S zwraca 4,8 gigabita, czyli 0,6 GB; 3 GB wymagają pięciu przelotów dziennie, a 1 GB dwóch. Przy 100 Mbps jeden przelot w paśmie X zwraca 6 GB, dlatego EO-1 Flight dostarcza scen z całego dnia w jednym przelocie.
Teraz spójrz na 5.1 S-band Downlink Rate, które dotyczy tylko EO-1 Lite. Jego uzasadnienie brzmi „Clears one day of collection (3 GB, Req 5.4) in five 8 minute passes.” W EO-1 Lite 5.4 żąda 1 GB, więc uzasadnienie przytacza wartość, której jedyny produkt, do którego należy, nie używa. Z samą szybkością wszystko jest w porządku; nieaktualne jest uzasadnienie. To opisany wyżej błąd „nieaktualnych przytoczonych wartości”, a wykrywa się go tylko przez czytanie własnego widoku produktu. Poprawka to nadanie uzasadnieniu 5.1 argumentacji dla wersji Lite (dwa przeloty dla 1 GB, z zapasem na przeloty pominięte) albo wskazanie rzeczywistego czynnika determinującego szybkość.
Zmiana części według numeru seryjnego
Otwórz 1.3.2 Battery Pack. Ma dwie charakterystyki grzałki: Thermostat Heater Power (2 W, zakres obowiązywania SN 1) i Software-Controlled Heater Power (3 W, SN 2 i późniejsze). Grzałka zmieniła się od drugiego statku kosmicznego. Obie są w każdym produkcie: zmiana dotyczy egzemplarzy, a nie opcji.
Zakresy numerów seryjnych to miejsce, w którym oba pojęcia się spotykają. EO-1 Flight to numery seryjne 1–2, więc zmiana zachodzi wewnątrz jednej konfiguracji: egzemplarz 1 leci z grzałką z termostatem, egzemplarz 2 z grzałką sterowaną programowo. EO-1 Lite zaczyna się od numeru seryjnego 3 i ma tylko nową grzałkę. Gdy Wyświetl jako ▾ → Zakres obowiązywania ▸ → Numer seryjny… ustawisz na 1, widok pokazuje egzemplarz 1 w stanie wykonania; przy 2 pokazuje drugi statek. Nowa grzałka pobiera o 1 W więcej, a to jest ten rodzaj wartości, którą przewodnik po wpływie zmian śledzi aż do budżetu mocy.
Weryfikacja dla każdego produktu
Przypadek testowy TC-11 UHF Command Test jest wykonywany w obu produktach i ma jeden wynik na konfigurację: Zaliczone w EO-1 Flight (500 z 500 poleceń w granicach 0,4 s od ich znaczników czasu, na stanowisku flatsat FS-1) i W toku w EO-1 Lite (wysłano 312 z 500 poleceń, na stanowisku flatsat FS-3). Weryfikowane przez niego wymagania są więc zweryfikowane dla jednego produktu i otwarte dla drugiego.
Weryfikacja → RVTM pokazuje oba odczyty. W widoku Wszystkie konfiguracje grupa kolumn Konfiguracja podaje jeden zbiorczy status na konfigurację, z „—” tam, gdzie wymaganie nie ma zastosowania (5.5 X-band Downlink Rate nie ma statusu dla EO-1 Lite). W widoku konfiguracji RVTM wymienia tylko wymagania i wyniki tego produktu, więc „zweryfikowane” oznacza zweryfikowane dla tego produktu. TC-21 X-band Link Test, nadal Nie wykonano, pojawia się tylko w macierzy EO-1 Flight.
Aby zapisać nowe wyniki dla jednego produktu, wybierz go w Wyświetl jako ▾ i użyj Uruchom zestaw w Weryfikacja → Centrum testów: pojawia się komunikat „Zapisywanie wyników dla CFG-2”, a wyniki są zapisywane jako wartości tej konfiguracji.
Jedna specyfikacja na produkt
Wymagania znajdują się w jednym dokumencie, SRS-001 EO-1 System Requirements Specification. Aby dostarczyć go dla EO-1 Lite, otwórz go, wybierz Dostarcz ▾ → Specyfikacja (Word), ustaw Konfiguracja na CFG-2 EO-1 Lite, a Zakres obowiązywania na Dowolny egzemplarz i wyeksportuj. Specyfikacja Lite pomija 4.4 Downlink Encryption i 5.5 X-band Downlink Rate, pokazuje 5.4 z wartością 1 GB i podaje konfigurację na stronie tytułowej, w stopce i w nazwie pliku.
Specyfikacja EO-1 Flight pomija za to 5.1 S-band Downlink Rate, więc kolejne wymagania w sekcji 5 mają w tym dokumencie numery o jeden niższe, a plik zawiera adnotację „Numeracja jak w CFG-1”. Numery w modelu się nie zmieniają, dlatego przytaczając wymaganie jednego produktu, należy podać konfigurację razem z numerem.
Wyeksportowany z opcjami Wszystkie konfiguracje i Pokaż zastosowanie ten sam dokument jest specyfikacją 150%: zawiera każdą sekcję, z adnotacją „Dotyczy: CFG-1” pod sekcjami, które ma tylko EO-1 Flight.
Linia bazowa EO-1 Flight PDR
Demo zawiera linię bazową konfiguracji EO-1 Flight PDR, utworzoną na przegląd projektu wstępnego EO-1 Flight, w Kontrola i przeglądy → Linie bazowe i wersje. Zapisuje ona całą linię produktów oznaczoną CFG-1 i została utworzona poleceniem Utwórz linię bazową konfiguracji…. Porównanie jej z bieżącym modelem według konfiguracji pokazuje, co zmieniło się w EO-1 Flight od PDR, i nic z tego, co zmieniło się tylko w EO-1 Lite.
CFG-1 ma status Wydane, a CFG-2 nadal Wersja robocza: produkt Lite jest wciąż definiowany. Przy włączonej kontroli konfiguracji konfiguracja, która jest wydana i znajduje się w najnowszej linii bazowej, jest kontrolowana, więc jej własne wartości zmieniają się tylko przez wniosek o zmianę. Karta Konfiguracje wniosku o zmianę wymienia produkty, które on zmienia, a Właściciel konfiguracji musi zatwierdzać wnioski, które ją zmieniają.
Co znajdują kontrole
Weryfikacja → Kontrole modelu uruchamia zestaw reguł Linia produktów w widoku Wszystkie konfiguracje. W EO-1 reguły nie zgłaszają błędów, a ProductLine.4 ostrzega, że cechy Propulsion nie wybiera żadna konfiguracja. Tutaj jest to zamierzone: F-5 to przeanalizowana opcja, trzymana w modelu cech, aby reguła „requires X-band Downlink” była zapisana, zanim ktokolwiek ją zaoferuje. W rzeczywistym programie ostrzeżenie jest sygnałem do podjęcia decyzji i jej zapisania: zaoferować opcję, zachować ją jako analizę albo ją usunąć.
Linie produktów w Holarch
Holarch realizuje tę metodę w jednym modelu: strona Linia produktów zawiera drzewo cech i konfiguracje z werdyktami, grupa Linia produktów w inspektorze zawiera pole Dotyczy i zakres obowiązywania, a Wyświetl jako ▾ pokazuje i pozwala edytować każdą stronę jako jedną konfigurację. Dokumenty, RVTM, Centrum testów, wyszukiwanie (appliesto:CFG-2, varies:yes) i Kontrole modelu podążają za widokiem.
Linie produktów są częścią planów Individual i Team. Linie bazowe dla konfiguracji, porównywanie według konfiguracji, właściciele konfiguracji i konfiguracje zmieniane przez wniosek o zmianę są częścią planu Team.
Zmienność w SysML v2
SysML v2 ma zmienność w samym języku: variation oznacza miejsce, w którym produkty się różnią, jego elementy variant to dozwolone wybory, assert constraint wyklucza kombinacje, a konfiguracja to użycie, które wiąże jeden wariant z każdym punktem. W projekcie SysML v2 Holarch odczytuje je bezpośrednio: strona Linia produktów pokazuje punkty zmienności i konfiguracje z werdyktem, a Wyświetl jako ▾ pokazuje model jako jedną konfigurację. Przykładem jest CarLine z demo Hybrid Car, z punktami pack i charger oraz regułą wallboxNeedsLargePack. Zob. Warianty i konfiguracje w SysML v2.
Najczęściej zadawane pytania
Czym jest model 150%?
Wspólny model linii produktów, zawierający sumę elementów wszystkich produktów. Każdy produkt jest jego widokiem 100%, wyprowadzonym przez zachowanie elementów, których warunek obecności jest prawdziwy dla tego produktu, i pokazanie wartości tego produktu. Nazwa mówi tylko tyle, że model jest większy od każdego pojedynczego produktu.
Czym różni się wariant od wersji?
Warianty istnieją obok siebie: EO-1 Flight i EO-1 Lite to oba bieżące produkty. Wersje następują po sobie w czasie: projekt na PDR, potem na CDR. Wariantami zarządza się za pomocą cech i konfiguracji, wersjami za pomocą linii bazowych, a egzemplarzami budowanymi w czasie za pomocą zakresu obowiązywania. Linia bazowa konfiguracji łączy dwa pierwsze.
Kiedy użyć zakresu obowiązywania zamiast cechy?
Gdy różnica dotyczy tego, które egzemplarze zbudowano kiedy, a nie tego, co wybrał klient. Część zmieniona od numeru seryjnego 2 to zakres obowiązywania. Część, którą niektórzy klienci zamawiają, a inni nie, to cecha, nawet jeśli pierwszy klient, który ją zamówił, akurat dostaje późniejsze numery seryjne.
Wypróbuj w Holarch
- Utwórz projekt demonstracyjny przez Zarządzaj projektami → Pliki projektu ▾ → Nowy projekt demonstracyjny → CubeSat (inżynieria systemów z przewodnikiem).
- Otwórz Kontrola i przeglądy → Linia produktów. Przeczytaj drzewo cech i dwie kolumny konfiguracji; oba werdykty brzmią Poprawna.
- W kolumnie CFG-2 EO-1 Lite zaznacz Encrypted Downlink. Przeczytaj werdykt, a następnie naciśnij ⌘Z / Ctrl+Z.
- Otwórz wymaganie 4.4 Downlink Encryption i spójrz na grupę Linia produktów w inspektorze: Dotyczy ma wartość F-4, a wiersz pod nim wymienia jedyną konfigurację, której dotyczy.
- Wybierz Wyświetl jako ▾ → CFG-2 EO-1 Lite. Otwórz 5.4 Daily Data Volume i znajdź etykietę Wartość CFG-2; następnie otwórz 5.1 S-band Downlink Rate i porównaj z nią jego uzasadnienie.
- Otwórz Weryfikacja → RVTM w tym samym widoku, a następnie kliknij Opuść na banerze i porównaj grupę kolumn Konfiguracja w widoku Wszystkie konfiguracje.
- Otwórz 1.3.2 Battery Pack i jego dwie charakterystyki grzałki. Wybierz Wyświetl jako ▾ → Zakres obowiązywania ▸ → Numer seryjny… i wpisz 1, a potem 2.
- Otwórz SRS-001, wybierz Dostarcz ▾ → Specyfikacja (Word), ustaw Konfiguracja na CFG-2 EO-1 Lite i wyeksportuj.
- Otwórz Weryfikacja → Kontrole modelu w widoku Wszystkie konfiguracje i znajdź ostrzeżenie ProductLine.4 dla Propulsion.
Linie produktów wymagają planu Individual lub Team; linia bazowa konfiguracji i właściciele konfiguracji wymagają planu Team. Pełny opis znajduje się w dokumentacji Linie produktów i konfiguracje, w tym Dotyczy, edytowanie w widoku konfiguracji, zakres obowiązywania oraz dokumenty, RVTM i weryfikacja.
Ćwiczenie: znajdź i napraw cztery błędy linii produktów
Linia produktów rzadko psuje się od razu w całości. Psuje się przez drobne zmiany, z których każda wygląda rozsądnie: regułę dodaną w pośpiechu, zakres numerów seryjnych wpisany o jeden egzemplarz za nisko, test powiązany z niewłaściwą cechą, zmianę reguły, która po cichu psuje już wydany produkt. To ćwiczenie wprowadza cztery takie błędy do linii produktów EO-1 i polega na znalezieniu każdego z nich za pomocą kontroli, które uruchomiłby recenzent, a następnie na jego naprawieniu. Pokazuje też, gdzie kontrole się kończą, bo wiedza o tym, czego narzędzie nie sprawdza, jest częścią umiejętnego korzystania z niego.
Potrzebne są: świeża kopia demo CubeSat EO-1 i plan z liniami produktów (Individual lub Team albo konto akademickie lub zajęciowe; w planie Free strona Linia produktów jest tylko do odczytu). Jeśli to możliwe, pracuj w parach: jedna osoba wprowadza błędy, gdy druga nie patrzy, a potem druga je znajduje. W pojedynkę wprowadź wszystkie cztery, zamknij projekt i wróć do niego jako recenzent.
Wprowadź błędy
- Sprzeczne reguły cech. Otwórz Kontrola i przeglądy → Linia produktów. W menu ⋯ wiersza F-5 Propulsion wybierz Reguły…, zaznacz F-3 X-band Downlink w sekcji Wyklucza i kliknij Zastosuj. Propulsion teraz jednocześnie wymaga łącza w dół w paśmie X i je wyklucza.
- Nakładający się zakres obowiązywania. W menu ⋯ kolumny CFG-2 EO-1 Lite wybierz Zakres obowiązywania… i zmień Numery seryjne z
3-na2-, tak jakby budowę wersji Lite przyspieszono o jeden egzemplarz. - Brak weryfikacji dla jednej konfiguracji. Otwórz przypadek testowy TC-10 S-band Link Test i w grupie Linia produktów w inspektorze ustaw Dotyczy na
F-3, tak jakby test łącza należał do radia pasma X. - Zmiana, która unieważnia wydaną konfigurację. Wróć na stronę Linia produktów, otwórz Reguły… dla F-4 Encrypted Downlink, zaznacz F-5 Propulsion w sekcji Wymaga i kliknij Zastosuj, tak jakby sprzęt szyfrujący potrzebował teraz przedziału napędu.
Znajdź je jako recenzent
Używaj tylko tego, czego użyłby recenzent: wiersza werdyktów i przycisku Sprawdź konfiguracje na stronie Linia produktów, Weryfikacja → Kontrole modelu (kliknij ↻ Uruchom kontrole i spójrz na zestaw reguł Linia produktów) oraz RVTM, zarówno w widoku Wszystkie konfiguracje, jak i z Wyświetl jako ▾ ustawionym na każdy produkt. Zanim otworzysz odpowiedzi, zapisz każdy znaleziony błąd, to, co go ujawniło, i którego produktu dotyczy.
Pokaż, gdzie ujawnia się każdy błąd, i poprawkę
| Błąd | Gdzie Holarch go pokazuje | Naprawa |
|---|---|---|
| Zmiana, która psuje wydaną konfigurację | Werdykt CFG-1 EO-1 Flight, która jest wydana, brzmi „Narusza: Encrypted Downlink wymaga Propulsion”. Sprawdź konfiguracje wymienia go, a Kontrole modelu zgłaszają go jako ProductLine.3, błąd. | Usuń Propulsion z pola Wymaga cechy F-4. Holarch nie odrzucił tej edycji: reguła należy do cechy, a nie do wydanej konfiguracji, więc wychwytuje ją werdykt. |
| Nakładający się zakres obowiązywania | ProductLine.7 ostrzega przy obu konfiguracjach („Wspólne numery seryjne z …”), a okno Zakres obowiązywania mówi, który zakres nakłada się na który. SN 2 przypisują sobie teraz EO-1 Flight i EO-1 Lite. | Ustaw z powrotem numery seryjne CFG-2 na 3-. |
| Brak weryfikacji dla jednej konfiguracji | ProductLine.6 ostrzega przy TC-10: nigdy nie występuje on w jednej konfiguracji z 5.1 S-band Downlink Rate, które dotyczy tylko F-2. Z Wyświetl jako ▾ → CFG-2 EO-1 Lite RVTM pokazuje 5.1 bez przypadku testowego; z CFG-1 w ogóle nie wymienia 5.1. | Ustaw Dotyczy dla TC-10 na F-2: testuje on radio pasma S, więc należy do produktów, które je mają. Wyczyszczenie pola, jak w dostarczonym demo, też działa. |
| Sprzeczne reguły cech | Nic nie zmienia się na czerwono: żadna konfiguracja nie wybiera Propulsion, więc żaden werdykt się nie zmienia, a ProductLine.4 już ostrzegło, że nie wybiera jej żadna konfiguracja. Aby przetestować reguły, kliknij + Nowa konfiguracja, wybierz Propulsion z pasmem X („Narusza: Propulsion wyklucza X-band Downlink”), a potem z pasmem S („Narusza: Propulsion wymaga X-band Downlink”). Żaden poprawny produkt nie może zawierać Propulsion. | Usuń pasmo X z pola Wyklucza cechy Propulsion, a następnie usuń konfigurację testową. |
Czego kontrole nie wychwytują
- Reguły są sprawdzane przez konfiguracje. Holarch sprawdza każdą konfigurację względem reguł cech; nie analizuje samych reguł, więc sprzeczność pozostaje niewidoczna, dopóki jakaś konfiguracja nie wybierze cechy. Krótkotrwała konfiguracja w wersji roboczej to sposób na przetestowanie nowej reguły.
- Nakładanie się zakresu obowiązywania jest sprawdzane według numerów seryjnych. ProductLine.7 porównuje numery seryjne konfiguracji. Dwie konfiguracje, których daty produkcji się nakładają, nie są zgłaszane.
- Wydana konfiguracja nie jest zamrożona wobec zmian reguł. Przy włączonej kontroli konfiguracji konfiguracja, która jest wydana i znajduje się w najnowszej linii bazowej, zmienia swój wybór i wartości tylko przez wniosek o zmianę. Reguły cech, względem których jest sprawdzana, to osobne elementy, dlatego uruchamiaj Sprawdź konfiguracje za każdym razem, gdy zmiana dotyka cech.
- Luki weryfikacji dla poszczególnych produktów widać w RVTM. ProductLine.6 znajduje test powiązany tak, że nigdy nie spotyka się ze swoim wymaganiem. Wymaganie, które z innego powodu nie ma przypadku testowego w jednym produkcie, pojawia się w RVTM widoku tego produktu, więc przed przeglądem czytaj RVTM dla każdej konfiguracji.
Przed zakończeniem uruchom kontrole jeszcze raz: werdykty powinny znów brzmieć Poprawna, a reguły Linia produktów powinny zgłaszać tylko ostrzeżenie ProductLine.4 dla Propulsion, które demo ma celowo.
Co dalej
- Linia produktów EO-1 w dokumentacji: ten sam przykład jako przejście krok po kroku przez aplikację.
- Przykład analizy kompromisów: decyzja między pasmem S a X, na którą jedna linia produktów odpowiada dwukrotnie.
- Macierz weryfikacji wymagań: metody, wyniki i sumowanie statusów, podstawa weryfikacji dla każdej konfiguracji.
- Analiza wpływu zmian: śledzenie zmiany przez model, co w linii produktów obejmuje pytanie, do których produktów ona dociera.
- Warianty i konfiguracje w SysML v2: punkty zmienności, warianty i konfiguracje w notacji tekstowej.